Swamp Dogg, The White Man Made Me Do It

Swamp Dogg, The White Man Made Me Do ItHet is al weer 7 jaar geleden dat ik Swamp Dogg voor het eerst in levende lijve mocht aanschouwen.  Het was om precies te zijn op 17 maart  2007 en het optreden van de kleine man vond plaats in de vermaarde Continental Club in Austin, Texas. Ik volg deze 72 jarige soulzanger al vanaf het begin van zijn loopbaan en ik was blij dat ik deze artiest eindelijk live zag. In 1970 werd hij een cult-figuur door de release van het moeilijk te verkrijgen meesterwerk Total Destruction To Your Mind. Een jaar later baarde hij opzien met het politiek/sociaal geëngageerde  nummer God Bless America for What?, dat niet in goede aarde viel bij president Richard Nixon.  Prachtige albums volgden en die Lp’s – met de meest weirde uitbeeldingen – prijken nog steeds in mijn platenkast.

Ik was dan ook erg blij dat ik van onze kroegbaas  de nieuwe schijf van Swamp Dogg mocht recenseren. The White Man Made Me Do It is een geweldig album, waarop Swamp Dogg met zijn bijtende maatschappijkritiek flink van leer trekt. Bij de openings- en titeltrack is het meteen raak. In deze  lange, flink funkende song bijt hij flink van zich af met zijn bewondering voor zwarte mensen die in het leven wel het een en ander bereikt hebben. In de stompende blues Prejudice is Alive And Well kaart hij de raciale vooroordelen in de wereld aan. In Light A Candle..Ring A Bell uit hij zijn woede over de bekrompenheid van zijn eigen land: America is sick and it needs a doctor quick. Swamp Dogg is dus nog altijd gevoelig voor hypocrisie. Militant maar veelal met een knipoog.  In een interview kwam laatst nog zijn zelfspot aan het licht: I still consider myself the most successful failure in the United States and that’s really not bad at all.

De soulmuziek van Swamp Dogg is voorzien van rijke blazersarrangementen en veel toetsenwerk. Het klinkt soms nogal pompeus en bombastisch, maar ik lust er wel pap van. De liefde in al haar facetten is ook een favoriet onderwerp van Swamp Dogg. Luister maar eens naar Lying Lying Lying Woman, waarin hij het slachtoffer is van overspel.  Yeah Yeah Yeah Yeah is ook een geweldig liefdesliedje met een heerlijke ‘beat’. Ooit schreef Swamp Dogg het liefdes-duet met Esther Philips: The Love We Got Ain’t Worth Two Dead Flies. Een waanzinnige titel (1981) uit de geschiedenis van de pop-muziek. Een prachtige ode aan de soul-icoon Sly Stone (Where Is Sly) mag niet onvermeld blijven. Daarnaast zijn er twee geslaagde covers van Sam Cooke’s You Send Me en het door The Clovers bekend geworden wrange liedje Your Cash Ain’t Nothing But Trash.

Een bonus-CD Best Of Swamp Dogg’s Soul & Blues Collection is toegevoegd aan dit nieuwe album. Hierop zijn oude klassieke opnames van Swamp Dogg te horen als mede 70’er jaren nummers die hij voor anderen heeft geschreven (Sandra Philips, Lightnin’ Slim, Irma Thomas, Irma Thomas, Charlie Whitehead, Doris Duke en ZZ Hill). Eens te meer reden om de geldbuidel  open te trekken voor een lekkere portie ouderwetse soul.

Paul Jonker Auteur