Ian Siegal, One Night In Amsterdam

Ian Siegal, One Night In AmsterdamHet eerste wat me aan deze cd opvalt, is het gedisciplineerde spel van de muzikanten. Terwijl het bij Siegal nog wel eens alle kanten op kan vliegen, wat overigens een van de charmes is van zijn muziek, wordt er hier duidelijk rekening mee gehouden dat het resultaat van het optreden op cd zal worden vastgelegd. Siegal treedt aan met de Nederlandse Rhythm Chiefs: Dusty Ciggaar (gitaar), Raphael Schwiddessen (drums) en Danny van ’t Hoff (bas). Twee dagen voor de opnamen zag ik ze aan het werk tijdens een soort generale repetitie in Het Dolhuis in Dordrecht. Alles liep toen nog niet vlekkeloos. Zo was er uit de pedal steel gitaar van Dusty geen geluid te krijgen.

Tien van de in de Amsterdamse North Sea Jazz Club opgenomen nummers zijn uiteindelijk op One Night In Amsterdam terecht gekomen. De cd begint met “I Am The Train”, dat een lekkere rockabilly versie krijgt en waar de invloed van de Rhythm Chiefs prima in terug te horen is. Dusty Ciggaar kan zich lekker uitleven op zijn Telecaster. Na deze opener gaan we eerst nog wat verder terug in de tijd met het funky “Brandy Balloon” en “Kingdom Come”, voordat er nieuw werk aan bod komt. Ga je bij de eerdere nummers vergelijken met de oude versies, het nieuwe werk “Writing On The Wall” en “Temporary” is voor deze heren op maat gemaakt. Met “Early Grace” en het altijd schitterde “Gallo Del Cielo”, met een excellerende Dusty op baritongitaar, gaat het verder. “Queen Of The Junior Prom” is lang geleden door Siegal geschreven, maar krijgt hier zijn cd première. De vraag rijst waarom zo een schitterend nummer zo lang op de plank is blijven liggen.

Voor mij persoonlijk een nummer dat buiten het Siegal idioom valt is het oude Everly Brothers werkje “Love Hurts”, dat Siegal als duet breng met zangeres Tess Gaerthé. Een schitterend nummer, mooie uitvoering, maar geen nummer waar ik persoonlijk op zit te wachten. Het wordt dan weer helemaal goed gemaakt met “Please Don’t Fail Me”, met dit keer een wel werkende pedal steel. Naast Tess is op dit nummer ook broer Joël Gaerthé te horen. Na het recente Mississippi studiowerk is het even wennen aan het wat gladdere geluid, maar Ian Siegal blijft toch gewoon kwaliteit afleveren. “Gewoon luisteren als er een genie aan het werk is”, las ik pas over Siegal. Ik kan me daar helemaal bij aansluiten. Voor de kopers van dit album, dat ook op vinyl verkrijgbaar is, is als bonustrack het nummer “Hard-Pressed” te downloaden (Nugene Records)

Ton Kok Auteur