Frazey Ford sfeervol relaxt

Op de valreep van 2014 bewoog Frazey Ford mij ertoe, mijn jaarlijstje 2014 bij te stellen. Op haar tweede solo release Indian Ocean stapte Ford op geniale wijze buiten de gebaande Americana paden. Nu, bijna drie maanden later, is dit niet onopgemerkt aan ons land voorbijgegaan. Mainstream media staan voor haar in de rij om haar te spreken of voor de TV camera’s te slepen. Echte Americana diehards lachen erom. Frazey Ford is voor hun allang geen onbekende meer. Haar muzikale verrichtingen met Trish Klein en Samantha Parton in The Be Good Tanyas en haar solo debuutalbum Obadiah uit 2010, pronkt al jaren in hun muziekverzameling. Echte Americana liefhebbers zorgden er dan ook voor dat het live optreden, dat Frazey Ford in LUX Nijmegen gaf, al weken van te voren was uitverkocht.

Loes SwinkelsIn het voorprogramma stond de uit Noord Limburg afkomstige Loes Swinkels. Nog niet zolang geleden presenteerde ze haar tweede CD Nothing As I Know. De CD is door één van onze vakbroeders al onder de loep genomen. Binnenkort daar dus meer over. Swinkels opent verstout à capella. Daarmee zet ze mij direct op scherp, want hoe overtuigt ben je van jezelf als je dit aandurft? Door haar heldere uitspraak is goed te volgen wat haar veelal positieve boodschap is. “Ik ga nu een risicovol liedje voor jullie spelen”, onthulde ze ergens op helft van haar show. Deze iets of wat luie recensist is de titel daarvan vergeten, maar dat ambitieuze liedje was goed genoeg mij weer bij de les te krijgen. Mooi bescheiden maar zeer hoopvol optreden van deze in de Ooij polder, bij Nijmegen, woonachtige nachtegaal.

Dat Frazey Ford haar begeleidingsband The Hi Rhythm Section, waarmee ze haar tweede CD Indian Ocean mee opnam, niet naar LUX zou meebrengen was van te voren wel duidelijk. In tegenstelling tot de betaalde gages in het coverbandcircuit zou dit echt niet uitkunnen. Na een steile afdaling, van een meter of tien, beland ik op podiumniveau. Als de kleine Ford en haar band op het podium verschijnen, omschrijft ze dit al volgt: “I never played so deep down under”. Terwijl ik deze zinspeling overpeins trapt Frazey Ford subtiel af. Het ritme zat er meteen goed in. De band speelde compleet in dienst van de frisse Southern soul getinte songs van Ford. Geen poes pas of improvisatie gewoon doen wat afgesproken is. Natuurlijk stonden liedje als September Fields, Done, Natural Law en Weather Pattern, van haar onlangs verschenen CD Indian Ocean centraal. Maar toch, erg fraai om te horen was ook hoe ze haar liedjes, die op haar debuutalbum Obadiah staan, nog meer sfeer mee gaf. Frazey FordFirecracker en de Bob Dylan cover One More Cup Of Coffee kregen daardoor live duidelijk meer flair. Opvallende rollen waren weggelegd voor gitarist Craig McCaul en backing vocaliste Debra Jean Creelman. De een subtiel veilig snaar betastend de ander elementair “to the point” zingend hielden, de naar van loop van tijd, iets of wat gedempte voorstelling, voortreffelijk overeind. Geen spanning op opwinding maar puur genoten van een zeer relaxte sfeer, op het einde van een drukke werkweek. Ik schreef het al eerder, deze show klonk precies zoals onze zojuist gereviseerde Wurlitzer achter in onze kroeg.

Frazey Ford lijkt mij een opgewekte en vooral een opgeruimde vrouw die op het moment erg goed in haar vel zit. Niet omdat ze op het punt van doorbreken staat, maar volgens mij ook omdat ze heel goed in de gaten heeft dat ze met haar muziek steeds meer mensen erg blij maakt. Ze straalt dat niet alleen uit maar laat het publiek dit ook voelen. Eerlijker kan ik het niet verwoorden.

Foto’s PrickenPics

Jan Janssen Auteur