Ryan Culwell, Flatlands

Ryan Culwell, FlatlandsToen Ryan Culwell werd gevraagd om zijn muziek te beschrijven, verwees hij naar de speelfilm No County For Old Men. Weet niet of iemand die thriller ooit wel eens gezien heeft, maar mocht je, na het lezen van deze CD bespreking, toch nog een poging wagen, dan zet je maar schrap. De enorme leegtes, verstillende dialogen en gewelddadigheden jagen je de stuipen op het lijf. Als je daarna ook nog even naar Ryan Culwell’s nieuwe CD Flatlands gaat luistern zal je, net als ik, tot de conclusie komen dat Culwell op hoofdlijnen de spijker op s’en kop slaat.

Hoewel twee jaar gelden nog de EP Winter Wheat aan mijn neus voorbij ging is Flatlands de opvolger van het bijna negen jaar geleden verschenen Heroes On The Radio. Heb het even moeten zoeken maar ik schreef toen “als Lee Clayton met pensioen gaat dan heeft Clayton aan Ryan Culwell een waardige opvolger”. Culwell is een iets mindere outlaw maar heeft meer weg een working class hero. Het lijkt erop dat Culwell de laatste jaren zijn handen stevig uit de mauwen heeft gestoken. Zelf zegt hij daarover “When my daughters are grown they deserve a story that doesn’t include the woes of West Texas bars or a recounting of daddy’s touring history to explain why he left their mom. I left the scene so those stories wouldn’t write themselves over the top of me, and it was worth it.” Dat noem ik nog eens je kwetsbaar opstellen.

De donkere liedjes op Flatlands vertellen verhalen over de glooiende en desolate olievelden van het Panhandle gebied. Dit rechthoekige Texaanse gebied, dat grenst aan New Mexico en Oklahoma, ligt er al jaren verlaten bij. Hier en daar een honky tonk, waar knokpartijen aan de order van de dag zijn, schepten de inspiratie voor Flatlands. Never Gonna Cry en de titeltrack van dit album ontbloten de haat liefde verhouding die Culwell kennelijk heeft met zijn geboorte grond. Red River, Piss Down In My Bones en War zijn wat mij betreft echte juweeltjes. Met het verstillende liedje Won’t Come Home lijkt Culwell definitief afscheid genomen te hebben van het verleden.

De nu vanuit Nashville opererende Ryan Culwell maakt met zijn sfeervolle teksten en muziek behoorlijk veel indruk op mij. Trots op het resultaat is hij weer helemaal terug. Na het beluisteren van Flatlands geloof ik dat je bergen kunt vinden in een landschap dat zo plat als een dubbeltje is. Soms heb je een illusie nodig om leegtes te benevelen. Flatlands bewijst dat het kan. (Lightning Rod Records)

Jan Janssen Auteur