Jim White vs. The Packway Handle Band, Take It Like A Man

Jim White vs. The Packway Handle Band, Take It Like A ManMuziek verveelt sowieso nooit, maar een onverwachte samenwerking plaatst toch die extra kers op de taart! Jim White is altijd een bijzondere singer-songwriter geweest, die veel van zijn luisteraars vraagt. Een rusteloze ziel, op zoek naar zijn geluk door de wereld trekkend: “To lead a fuller life”. Hij werkte in New York City als taxichauffeur, was professioneel surfer, bokser en fotomodel in Milaan, om tenslotte een cult status te verwerven met “Searching For The Wrong-Eyed Jesus”. Dat was de grensverleggende film die The Packway Handle Band bekeek tijdens een bezoek aan het Burning Man Festival. Deze mij eerder onbekende vijfkoppige groep blijkt al vele jaren met succes hun energieke bluegrass te spelen, met als basis Athens, Georgia.

Dezelfde stad waar Jim White uiteindelijk een thuis vond en de afgelopen tien jaar in zijn ‘Southern Gothic’ stijl creatief werkzaam geweest is. Naast de muziek houdt hij zich bezig met visuele kunst en het schrijven van korte verhalen. Puur toevallig benaderde hij The Packway Handle Band voor één van zijn projecten, de band wilde hem als producer voor hun eigen nieuwe album, Jim had nog een stapel bluegrass getint materiaal (geïnspireerd door zijn stuklopende huwelijk), dat hij niet eerder kon plaatsen en zij besloten de krachten te bundelen! Andy LeMaster (Bright Eyes) werd ingehuurd voor de technische kant en… ‘Take It Like A Man’ was het resultaat!

Vs. (versus) staat voor het samenbrengen van twee onwaarschijnlijke componenten. Altcountry en bluegrass mogen dan niet extreem ver uit elkaar liggen, we hebben ook nog Jim White, de gekwelde kruising tussen maffe professor, cabaretier en romanschrijver, plus de blije Packway Handle Band! De basis is traditioneel: gitaar, mandoline, banjo, bas en viool, met meerstemmige koortjes, maar er zitten ook gasten, geluidseffecten en rauwe randjes tussen.

Mijn favoriet “Jim 3:16” (“A bar is just a church where they serve beer”) en “Gravity Won’t Fail” zijn typerend voor Jim: het liedje voelt vertrouwd maar houdt je opmerkzaam. “Wordmule Revisited” is inderdaad een gloednieuwe versie van Jim’s legendarisch onpopulaire nummer met de balkende slidegitaar, dat nog eens tevoorschijn getrokken werd voor de TV-serie ‘Breaking Bad’. Het uitbundig overdreven “Corn Pone Refugee” werd door Jim en Josh Erwin samen geschreven. Bij de eerste single “Not A Song” contrasteert een confronterende tekst met de opgewekte melodie. Jim’s dochtertje vond het gelijk leuk: “Ik wilde altijd al een liedje hebben, waarbij mijn kinderen mee konden zingen – dat was een prachtmoment!” (Yep Roc Records)

Johanna Bodde Auteur