Dave DeSmelik, We Don’t Want A Dying Flame

Dave DeSmelik, We Don't Want A Dying FlameIk heb opnames gemaakt in studio’s met de best denkbare apparatuur en in veredelde slaapkamerkasten. Ik heb opgetreden voor een volgepakt veld op festivals en voor drie luisteraars en de barman in de hoek van donkere kroegen.” Het is duidelijk: Dave Desmelik is een veteraan, die zojuist zijn negende CD bij ons afleverde. Hij groeide op in Alpharetta, een buitenwijk van Atlanta, Georgia – maar de jaren negentig vonden hem in Flagstaff, Arizona. Met Nolan McKelvey speelde hij in de succesvolle band Onus B. Johnson, die twee albums maakte in 1998 en 2000. Vele tournees in Amerika en Engeland later, waarbij hij met diverse groten uit de rootsmuziek optrad, woont Dave tegenwoordig in Brevard, North Carolina.

‘We Don’t Want A Dying Flame’ (deze fraaie titel komt uit de song “Stretch”) bevat dertien zelfgeschreven en gecomponeerde altcountry tracks. Sommigen zijn gloednieuw, anderen moesten even wachten op het juiste moment om opgenomen te worden. Dave zingt, speelt gitaar (akoestisch en elektrisch), toetsen en percussie. Zijn trouwe metgezellen Josh Gibbs (lapsteel) en Andy Gibbon (bas) doen ook mee in een aantal nummers.

Opener is een intrigerend mooi, ruim vijf minuten lang geluidslandschap. “Destruction” is nog langer maar heeft wél woorden: Dave informeert graag naar de relevante zaken, betreffende voor hem belangrijke onderwerpen. De elektrische gitaar gromt dreigend op de achtergrond, terwijl zijn akoestische broer onverstoorbaar voorin doortokkelt. “L-I-F-E” mengt levensechte huiselijke geluiden door de muziek, “Red Collar” en “Two Gifts” met een subtiel huilende lapsteel zijn ook prachtige instrumentals. “We’re Older (Ode To OBJ)” gaat -inderdaad- over herinneringen, de harmonica onderstreept de Neil Young-achtige nostalgie. In het fantastische “Do You Even Know?” klinkt Dave precies als JJ Schultz en dan eindigt de disc met een kort (achterstevoren gespeld) gitaarstuk.

Dave Desmelik doet niet aan voorspelbaarheid, dit door drie muzikanten opgenomen album heeft verrassend veel variatie te bieden, want de nummers zijn volgens een strak plan neergezet, in een logische, lekker wegluisterende volgorde. Opbouwend en weer wegebbend als donkere golven. Er wordt niet met een minzame glimlach om de hete brij heengedraaid, dit is eerlijke, directe en authentieke muziek! Dave beschouwt het schrijven en spelen van songs als zijn therapie, niet verscholen achter een met beroepsgeheim bewaakte deur, nee, wij mogen er gewoon bij zijn… (Independent)

Johanna Bodde Auteur