Jeff Bell, Turned Every Screw

Jeff Bell, Turned Every ScrewWaarschijnlijk is het aantal luisteraars naar zijn songs (‘Songs From No One In Particular’ werd hier verleden jaar gerecenseerd) toegenomen, anders zou deze CD er niet achteraan gekomen zijn. Alweer een album, dat eerder (2011) digitaal uitgebracht is en nu pas als disc het officiële levenslicht ziet. Inmiddels heb ik een blog vol gedichten van deze in Londen woonachtige singer-songwriter geconsumeerd en kennis gemaakt met ‘Another Academy’ (2013), een album met gesproken woord van Charles Bukowski, waar Jeff Bell de muziek bij heeft gecomponeerd.

Jeff had mij al overtuigd met de vorige CD, ik ben benieuwd wat hij nu gaat brengen… Het openingsnummer (“Get The Chains”) is weer kort, maar heel geslaagd, met blazers en medewerking van een Franse groep, Le Skeleton Band. De blues “Cast The First Stone” rockt ook lekker weg met een fijne elektrische gitaar, een beetje Johnny Dowd-achtig en krijgt tegen het eind een regeltje uit “Papa Was A Rolling Stone” mee. Dan trekken we bewolkte, desolate folklandschappen binnen. De donkere, van eenzaamheid doordrenkte ballade “All I See Is You” doet opeens sterk aan Nikki Sudden’s album “Red Brocade” denken, met wijnvlekken op het dekbed en al. Gelaagd opgebouwde tracks “Victims” en “Lay Me Down” zullen fans van Vic Chesnutt ook kunnen bekoren, denk ik. Het is moeilijk te geloven, dat Jeff alle instrumenten bespeelt en de geluiden zélf creëert. We horen een piano en andere onverwachte klanken in “Another Year”, bij het schrijven kreeg Jeff hulp van een stadgenoot, de zanger Pete Hill.

“Say A Prayer” klinkt meer als een opstandige discussie met de hogere macht, in plaats van een gebed. “Hometown” roept even het album ‘Goodbye Joe’ van Russ Tolman in herinnering: ik hou nu eenmaal van die dicht in de microfoon gezongen, diep hese keelklanken… Via een nijdig “Guess It Worked” komen we bij een sarcastische klacht in traditionele bluesvorm, geadresseerd aan de National Health Service: de zorg in Engeland is dus ook een puinhoop! Tot slot worden we getrakteerd op een ruim negentien minuten lange bonus-track, het weidse “Wasted Hours (To Be Cont.)”, waarop de Australische drummer Ryan Kalkman (uit de Londense band Mouths) meespeelt.

Hoewel nog steeds intuïtief en eigenzinnig neergezet, met bezield emotionele en soms scherpe teksten, is dit album toch wat toegankelijker en ook afwisselender dan zijn voorganger. Voor de muziekliefhebber die er graag wat moeite voor over heeft om parels op te duiken! (Independent)

Post Author: Johanna Bodde