Nathaniel Rateliff, Closer

Nathaniel Rateliff, CloserHij is bijna af. Zo spraken de mensscheppers, juist voordat Nathaniel Rateliff geboren zou worden. Wat ontbrak nog? Een ziel. En toen, omdat er nog zoveel mensen moesten worden geschapen die dag, greep één van de mensscheppers in een verkeerde doos. Geen nieuwe ziel voor Nathaniel Rateliff die oktoberdag in 1978, maar een oude, al vele malen gebruikte. De Closer EP, volgend op het veelgeprezen, door Brian Deck geproduceerde In Memory Of Loss (2011), klinkt dan ook of het hier eeuwenoude opnames betreft: niet ouderwets maar tijdloos. Boven de akoestische gitaar zweeft een donkere, diepe stem die over onze hoofden heen lijkt te zingen. Vergelijkingen met Ben Weaver, Ben Kaplan en Sam Bean dringen zich op. Zeker door het geneuriede Laughter. Het liedje daarop, Closer, opent met de zin: “When I am sick and lonely.” Een vrolijke boel is het nooit op deze Closer EP. Dat maakt deze vijf liedjes slechts geschikt voor specifieke omstandigheden van een met een zekere treurnis gepaard gaande beschouwing. Het mooist bewaart Rateliff voor het laatst: de trage doo-wop van Winded. (Thirty Tigers Records)

Op 4 februari te zien in Paradiso, Amsterdam

Wim Boluijt Auteur