Fascinerende show Andy Burrows

Andy Burrows

 

Zoals ik al in de recensie, over Andy Burrows onlangs verschenen CD Fall Together Again, schreef treden, uitzonderingen daargelaten, slagwerkers niet graag in het voetlicht. Op Fall Together Again laat Burrows echter juist horen dat hij één van die uitzonderingen is. De verwachtingen waren dan ook hoog hooggespannen toen ik de grote zaal van Doornroosje in Nijmegen binnen liep. Was namelijk erg benieuwd of Burrows in staat zou zijn om het organisch popgeluid, dat van dit album afspat, ook live over te brengen. Het podium stond bezaait met, hoe kan het ook anders, percussie instrumenten en gitaren.

Uit het niets kondigt Burrows zijn eigen voorprogramma aan. Het is de uit Essex, Engeland afkomstige singer-songwriter Sam Duckworth. Duckworth kennen we als frontman van de band Get Cape. Wear Cape. Fly. Na een jaar of acht afwezigheid wil Duckworth, in het kielzog van Burrows succes, een soort van comeback maken. Het is te merken dat Duckworth allang niet meer op een groot concertpodium gestaan heeft. De jarige job komt in het begin schreeuwerig over en raakt naar mate de show verstrijkt, ook wat gefrustreerd omdat het publiek niet ingaat op zijn aansporingen. Ondergetekende en een groot deel van het overige publiek gaan een lekker biertje kopen. Meer wil ik er niet over kwijt.

Andy BurrowsDe grote zaal van Doornroosje is volgestroomd als Andy Burrows en drummer en multi-instrumentalist Stuart Wilkinson op het podium verschijnen. Wilkinson komt overigens niet zomaar uit de lucht vallen. Hij werkte mee aan de fundamenten van het succes van Burrows vorige bandje Razorlight. Burrows en Wilkinson hebben oog voor het visuele effect gehad. Beide heren nemen plaats in een huiskamer. Een groot voerkleed, verlichte globes, kaarslicht en een aantal flessen wijn, zorgen voor een warme sfeer. De podiumverlichting van Doornroosje deed daar bovenop nog een duit in het zakje. Met behulp van LED verlichting, in een soort van sterrenstructuur, verdiepte de technicus het podium. Prachtig gezicht!

Burrows karakteristieke muziek en stem excelleren van kiet af. Opvallend genoeg hoor ik behoorlijk veel liedjes van zijn CD “Company” uit 2012. Hometown en Keep On Moving On, springen er echt uit. Naar Burrows luisteren is puur luistergenot. De man beschikt over een berustend sfeervol stemgeluid die zich van hoog tot laag soepel door soms complexe bocht wringt. Good As Gone en Watch Me Fall Again ontvouwen zich, door de kunsten van Doornroosje’s verlichting technicus, in een weelderig op maat gemaakt keurenschouwspel. Burrows laat ook een aantal nummer horen van zijn Snowman & Snowdog soundtrack, van een aantal jaren geleden. Burrows heeft zich ontwikkeld als een entertainer pur sang. Op een grappige manier zoekt hij het contact in en met het publiek, geeft een fles Gin weg en geeft voorzichtig vooraf aan wat hij verwacht van zijn toeschouwers. “Heb geen CD’s meer te koop. Heb nog wel een paar oude liggen, maar die hebben jullie natuurlijk allemaal al. O ja, ik heb ook nog een paar lelijke T-shirts hangen. Daar gaan jullie zeker niet mee rondlopen, toch?” Op die manier camoufleert Burrows zijn eigen groeiproces, die volgens mij sneller dreigt te gaan dan hem lief is. Hoewel het podium bezaait was met percussie instrumenten maakte het tweetal, naar mijn beleving, daar maar weinig gebruik van. Daar stond tegenover dat Burrows erg fraai afsloot. Als ik het goed beluisterd heb herrijzen uit de oude Razorlight doos de hits America en Before I Fall To Pieces.

Andy BurrowsBurrows verzorgde een geweldige muziekavond. De kleine setting is Burrows op het lijf geschreven. Muzikaliteit en showentertainment zijn vaak elkaars vijanden. In het geval van Andy Burrows zijn het maatjes geworden. Een compliment aan het adres van Doornroosje’s belichtingstechnicus is overigens ook op zijn plaats. De capaciteit om het publiek te fascineren, voor dingen die niet rechtstreekse betrekking hebben op de muziek, werd deze avond tot een kunst verheven.

Foto’s Peter Pricken

Jan Janssen Auteur