Vinyl Floor, Vaudeville

Vinyl Floor, VaudevilleMijn eerste kennismaking met deze alternatieve rockband wordt enigszins vertraagd, doordat veel info op Internet in het Deens verschijnt. Ja, de drie heren wonen in Kopenhagen: Daniel en Thomas Charlie Pedersen zijn broers, Rasmus Bruun is een buurman. Ze gingen, vroeger op het platteland, gezamenlijk naar school. Vinyl Floor is vernoemd naar de geliefde verzameling grammofoonplaten van hun ouders, met een knipoog naar de ‘retro’ elementen in hun muziek. De zingende broertjes Pedersen zijn bandlid sinds 2001 en Rasmus kwam er in 2003 bij. Zonder ooit muzieklessen gevolgd te hebben, bespelen ze verschillende instrumenten, hun los-vaste bassist is Mads Rye Bjerregaard.

Dan komen we bij deze (hun derde) mooi met tekeningen versierde CD ‘Vaudeville’. Precies zoals in het variététheater worden ook op dit concept-album diverse muziekstijlen en stemmingen gecombineerd, in verschillende rollen voor hun hoofdpersonen in de liedjes. De bandleden waren niet zo vrolijk toen ze deze werkjes schreven: persoonlijke ervaringen als verlies, ziekte, scheiding, rusteloosheid en nachtmerries zijn regelmatig terugkomende onderwerpen. Er is veel geëxperimenteerd, niet alleen met instrumenten en arrangementen, maar ook met opname-technieken. Alles in naam van de vrije expressie: gewoon allerlei dingen proberen en heel goed luisteren, tot de beste versie overblijft.

De CD begint met de aanstekelijke rocker “Change The Song”, die de vraag oproept of een mens bij zijn levenseind dingen betreurt die hij niet gedaan heeft. “Shift” gaat eventjes richting metal terwijl de naam van Neil Young terloops valt, waarna “Time Your Life” meerstemmig knipoogt naar de Beatles, op een fundament van keyboards met verrassende vioolpartijen door de dames van The Vindla String Quartet. “Castles” gaat vervolgens met een akoestische gitaar het folk-pad op en dan is er ook nog een drietal softrock nummers. Vergelijkingen zijn moeilijk te maken, maar ik moet toch een paar keer aan Queen denken. “Colorblind” roept een spookachtige theatrale sfeer op, met een door de tekst wandelend monster en de strings zijn dan ook weer terug. “Nation Underground” is mijn favoriet, een pianosong met een mooie rol voor Thomas Charlie’s lichthese stem. De CD cirkelt door: meer tegen metal aanleunende rock, meer theatraal spektakel, eindigend met een acht minuten durend shanty-achtig zeemansverhaal “The Abyss”.

Ongewoon, maar knap gedaan. Volgens Vinyl Floor draait alles om de kracht van melodie en tekst – want stijl, ritme en beats, hoe belangrijk voor anderen ook, zijn alleen maar toegevoegde smaakjes. (Karmanian Records)

Johanna Bodde Auteur