David & The Circumstances, This Part Of Me

David & The Circumstances, This Part Of MeDavid Groeneweg graaft graag diep. Oppervlakkigheid in songteksten? Niet bij hem! Hij schrijft poëzie over licht, schemering en duisternis. Zelf noemt hij dit ‘existentiële vragen’, hij studeerde dan ook wijsbegeerte en Engels. “Mijn teksten gaan over de niet aan te wijzen scheidslijn tussen het ik en de omstandigheden, de rivier en de zee, perfectie en imperfectie.” Deze jonge singer-songwriter besloot in 2013 een andere richting in te slaan en thuis een solo album op te nemen. Muzikaal opgeleid aan Codarts, is hij sinds 2008 de voorman van indie-rockband The Circumstances, die al een EP uitbracht en de scheurende gitaar niet schuwt. De naam wordt hier wel genoemd, maar het gaat nu voornamelijk om sober, akoestisch werk op gitaar en toetsen.
Het eerste van negen nummers is “This Part Of Me”, een lange verstilde piano ballade, waarin de tekst alle aandacht krijgt door middel van David’s mooie stem en het rustige zelfvertrouwen in zijn voordracht. Het enige versiersel is een vocale overdub. In “All Across The Sea” horen we een echt koortje zingen, de breekbare duet stem komt voor rekening van Tessa Douwstra. De gitaren brengen een optimistisch geluid mee: “And I’ll be looking out, praying in the breeze / Until the day I see, see you come back free”. Mijn favoriet “Is It Not You?” (“When you wake up by the seaside does it answer / To these questions that you wrote down in the sand”) wordt gevolgd door het trance opwekkende “Perfect”.

Het is goed te horen, dat David al ervaring opgebouwd heeft met dit solo werk bij optredens in o.a. Rotterdam en tijdens de zomer van 2014 op verschillende ‘open mic’ podia in New York City. Sommige liedjes, “Time Moves On” bijvoorbeeld, geven mij het gevoel van Lou Reed’s “Perfect Day”. Zelf noemt David als invloeden: Radiohead, Bright Eyes, Bon Iver en Bob Dylan. In “Mr. Darkness” horen we meer van de cello (bespeeld door Otto Bakker) uit “The Wrong Road”, het enige nummer waar band The Circumstances nog even komt kijken. “Right Where I Belong” eindigt met een Nederlands couplet, wat dan opeens aan Boudewijn de Groot doet denken. Er wordt passend afgesloten met de subtiele klanken van “Ending Now”.

Een vergelijking? Werk van J. Allen (Meanwhiles) en Patrick Crowson uit Brooklyn, of om een bekendere naam te laten rollen: Ron Sexsmith. David’s bescheiden blik is niet nodig: hij maakte een indrukwekkend, sfeervol album met inhoud. (Independent)

Johanna Bodde Auteur