Tina Dico, Whispers

Tina Dico, WhispersHet is teveel natuurlijk. Album na album vult de stapel. Voordat je het weet hoor je het luisteren niet meer. Zeker nu ook de lijstjes weer van zich doen spreken en de weging zich meer op het jaar richt dan op een afzonderlijk muziekwerk, kan de stapel nog niet beluisterde en besproken platen allicht op de zenuwen werken. Zo kan het gebeuren dat ik van Whispers, het laatste album van Tina Dico, vooral het eerste liedje heel vaak heb beluisterd. Ik weet echter niet helemaal zeker of dit zijn oorzaak vindt in voornoemde ophoping of dat dit liedje onvermijdelijk tot zulks leidt. Het van verschroeiend verlangen aan elkaar gesmede The Woman Downstairs is immers onwaarschijnlijk mooi. Alleen die openingszinnen al.

I ceremonially undress
For she who in my dreams reveals how she longs and how she cares
I take of all my clothes
For the woman downstairs

Hij? Zij? Zingt zij (Tina) over hem die haar begeert? Zingt zij (Tina) over haar die haar begeert? Zing zij (Tina) over zichzelf met de begeerde vrouw voor ogen? De andere negen liedjes van dit tiende album van de Deense mogen dan minder gedraaid zijn, ze zijn bepaald niet onopgemerkt gebleven. Zeker nummer twee (As Far As Love Goes) en drie Someone You Love) doen eigenlijk in niets voor nummer één onder. Spaarzaam gearrangeerd en een weinig onderkoeld gezongen (zoals eigenlijk alle liedjes op Whispers) laten ook deze twee liedjes het podium nagenoeg leeg ten faveure van de stem van Tina Dico die de stemmen van Rosanne Cash en Mary Chapin Carpenter in herinnering roept. Behept met een naturel soort sensualiteit weet Dico zowel te intrigeren als – gaandeweg het album – de vraag op te roepen of ze het er niet té dik bovenop legt. Zeker wanneer blijkt dat Dico met die eerste liedjes meteen ook haar beste kruid heeft verschoten. Dat wil zeggen, mooi blijft het allemaal wel (zeker het titelnummer), maar de luisteraar hoeft niet meer naar zijn of haar sokken te zoeken. Daarmee valt hier echter goed te leven, want Dico steekt met Whispers ver boven het maaiveld van middelmatigheid uit. (Kobalt)

Wim Boluijt Auteur