Martin Carr, The Breaks

Martin Carr, The BreaksMartin Carr is al heel lang actief op muzikaal gebied. In Schotland geboren, ging hij naar een katholieke school in Wallasey bij de monding van de Mersey en toen waren daar tussen 1988 en 1999 The Boo Radleys! Hij was de gitarist en belangrijkste songwriter van deze alternatieve rockband, zingen deed hij destijds weinig. “Wake Up Boo!” was hun grootste hit, de royalties houden ongetwijfeld nog steeds Martin’s koelkast gevuld, maar top-10 singles zijn moeilijk op te volgen…

Na het uiteenvallen van de band nam hij het pseudoniem ‘Brave Captain’ aan, zichzelf vernoemend naar een liedje van Firehose. Hij zocht zijn muzikale grenzen op, maar volgens sommigen verspilde hij zijn talent met lo-fi experimenten. Hij maakte vanaf 2000 een aantal slecht verkopende albums, singles en EP’s, werkte toen aan TV-muziekjes en is nu weer terug met ‘The Breaks’, gewoon onder zijn eigen naam en voor het eerst in lange tijd weer op een echt platenlabel.

De CD werd in januari 2014 opgenomen, maar de meeste songs zijn al drie of vier jaar eerder geschreven. Zonnig klinkende opener “The Santa Fe Skyway” tovert strings, blazers en overdubde koortjes tevoorschijn. “St. Peter In Chains” snijdt op Elvis Costello-achtige manier het thema van de religieuze opvoeding aan. “Mainstream” is een magnifieke ballade: “I tell myself I’m happy as I am”, op akoestische gitaar en keyboards, met blazers en koortjes. Het Beatlesque “Mountains” klinkt als een nooit uitgebrachte Boo Radleys song. “Senseless Apprentice” is een onverhulde aanval op columniste Katie Hopkins en het rustige “No Money In My Pocket” komt met de briljante regel: “If Jesus ran our chip chop all our fish would be free”. In het door elektronica gedomineerde “I Don’t Think I’ll Make It” rijmt een croonende Martin schaamteloos ‘heart’ met ‘René Descartes’. Na een niemendalletje komen we bij de afsluitende, bijzonder fraaie, hypnotiserend ritmische titeltrack.

Er zijn natuurlijk meer veertigers in Engeland, die met enig zelfvertrouwen een album vol opgewekte midtempo gitaarpop uitbrengen. Dit heeft toch wel wat extra’s te bieden: originele frisse ideeën, slimme teksten voor knap gemaakte liedjes, die (hij kan het niet laten!) soms halverwege een heel andere weg inslaan en onverwacht opgefleurd worden door een vervormde gitaar of elektronische geluiden. “A theme running through my work is not fitting in,” zegt Martin Carr enigszins raadselachtig. (Tapete Records)

Johanna Bodde Auteur