Hozier

HozierZeker, hij gooit graag wat olie op het vuur. In Someone New zingt hij met onmiskenbare gretigheid in zijn stem, al wijst hij er aanvankelijk nog op dat we hem niet verkeerd moeten begrijpen, dat er geen ‘right way is’.

 

 

I fall in love just a little or little bit.
Every day with someone new.

Om er vervolgens nog dit aan toe te voegen.

Love with every stranger.
The stranger the better.

En dat terwijl hij met het fenomenale Take Me To The Church menig apologeet van christelijke huize al in de hoogste boom heeft. Blader eens door de internetpagina’s en constateer met mij dat de jonge, uitermate getalenteerde Ier Andrew Hozier-Byrne hier een open zenuw heeft geraakt. Hij liet zich tegenover The Cut het volgende ontvallen over dat dit zowel beste als meest opvallende liedje van 2014: “Sexuality, and sexual orientation – regardless of orientation – is just natural. An act of sex is one of the most human things. But an organization like the church, say, through its doctrine, would undermine humanity by successfully teaching shame about sexual orientation – that it is sinful, or that it offends God. The song is about asserting yourself and reclaiming your humanity through an act of love.”

Waar werd beter getoond hoe de dienaren Gods niet alleen in Zijn huis de vaak vuile lakens van seksualiteit en identiteit uitdelen, maar ook in de wereld van politiek en samenleven, dan onlangs nog op het Zeeuwse eiland Tholen? In een schimmig spel werden drie weigerambtenaren benoemd, ogenschijnlijk nadat de wet die dit verbiedt op 1 november was ingegaan. Een raadslid van het CDA dat tegen een motie van PvdA en de SP om deze ambtenaren te ontslaan stemde, benadrukte dat “Het aanstellen van ambtenaren die geen homo’s willen trouwen tegemoet komt aan de belangen van de inwoners van Tholen.” en riep op tot tolerantie. Wat een gotspe! Ondertussen kunnen we alleen maar betreuren dat deze weigerchristenen op Tholen van zo’n klein geloof blijk geven en niet pleiten voor de doodstraf voor praktiserende homo’s zoals de Bijbel in Leviticus 20:13 hen nadrukkelijk opdraagt …

Let wel, Hozier benadrukt in voornoemd interview dat dit liedje niet als een aanval op het geloof an sich dient te worden gezien. “It’s an assertion of self, reclaiming humanity back for something that is the most natural and worthwhile. Electing, in this case a female, to choose a love who is worth loving.”

Kijk, dat alles heeft Take Me To The Church in zich. De woede. De verwondering. De jonge onbesuisdheid. De blues. De gospel (waarvan je vermoedt dat een voormalig inwoner uit Nazareth ‘m graag op deze wijze gezongen zou hebben). De soul. Wat meer is, dit heeft het hele album in zich. Het is daarom dat Hozier een album heeft gemaakt dat tot de beste van 2014 kan worden gerekend en wellicht zelfs als hét debuut van ditzelfde jaar kan worden beschouwd.

De geest van John Lee Hooker is vaardig over To Be Alone.

De morbide droom van de twee geliefden In A Week die langzaam maar zeker doodgaan in het veld.

After the insects have made their claim.
I’d be home with you.

Het prachtige Like Real People Do dat klinkt alsof Mississippi John Hurt op een koude ochtend aan de Ierse kust staat te spelen: zijn snaren iets minder veerkrachtig dan thuis maar nog altijd weerspiegelen ze die rivier van melodie en betovering. Mét een koor van alledaagse fairy lore.

Het ingenieuze Jackie en Wilson.

We’ll name our children Jackie and Wilson, ‘raise them on rhythm and blues.

Elk liedje is raak.

De uitstekende zingende en componerende Hozier heeft met dit buitengewoon goed geproduceerde werk wortels aan elkaar geknoopt die maar zelden met elkaar verbonden worden. Het getuigt van de rijkdom van de behandelde stof op Hozier (muziek én tekst) dat deze zowel aan het hart van onze tijd raakt, als aan de tijdloosheid van het zingen der mensheid. Homo ludens, blijf met liefde spelen. Vrouw². Man². Of in welke constellatie dan ook.

Wim Boluijt Auteur