The Lost Brothers, New Songs Of Dawn And Dust

The Lost Brothers, New Songs Of Dawn And DustEen plaat een titel als So Long John Fante (2011) geven, getuigt van een afgewogen smaakoordeel. John Fante (‘Fante was my God’ schreef Jeff Finlin mij onlangs nog) is immers één van de groten uit de Amerikaanse literatuur van de twintigste eeuw. Dat de twee Ieren op dit album ook nog eens werken met de band van Richard Hawley strekt ze alleen maar meer tot eer. Het nieuwe album, New Songs Of Dawn And Dust is opgenomen in Liverpool met Bill Ryder-Jones aan de andere kant van het glas. Een weinig Johnny Cash en veel Everly Brothers, dat is The Lost Brothers. Daarnaast weerklinkt ook de invloed van menig oude bard uit het land van herkomst én uit het Verenigd Koninkrijk. Zelfs een zekere verwantschap met The Proclaimers valt te duiden. Stemmig is hier het trefwoord. De met folk en country bevolkte liedjes strelen meer dan ze strijken, glijden meer dan ze rollen en dwarrelen meer dan ze vallen. Akoestische gitaren en twee versmolten doch niet in elkaar opgaande stemmen. Het repertoire oubollig noemen is misschien niet gepast, het is wel de waarheid. Voor vernieuwing moet met dan ook niet bij The Lost Brothers zijn. Of de luisteraar dit het duo zal nadragen is afhankelijk van diens appreciatie van oubolligheid. Laat evenwel gezegd zijn dat New Songs Of Dawn And Dust een even voortreffelijk als met verfijnde verstilling vormgegeven album is. (Lojinx)

Wim Boluijt Auteur