Alex Highton, Nobody Knows Anything

Alex Highton, Nobody Knows AnythingHet Café aan de lijn. Of ik, gezien de komst van Alex Highton naar Nederland (in januari en april volgend jaar) zijn tweede album niet te lang op de plank wilde laten liggen. Vanzelfsprekend zegde ik toe Nobody Knows Anything spoedig te beluisteren en van recensie te voorzien. Ik noemde zelfs een tijdstip waarop deze in ons Café over de toog geschoven zou worden. Inmiddels ligt dit tijdstip een volle week achter ons.

Het bovenstaande schreef ik een week geleden. Natuurlijk, we kunnen deze procrastinatie niet geheel en al toeschrijven aan het werk van Alex Highton, feit is wel dat dit het uitstel niet voor de voeten loopt. Enige kleurloosheid valt Nobody Knows Anything namelijk niet te ontzeggen. Verbazing was dan ook mijn deel toen ik ontdekte dat dit album her en der nogal wat lof toegezwaaid kreeg. Zeker, het is een goede plaat, met smaakvol voor het voetlicht gebrachte liedjes. Die verbazing ging over in begrip toen ik mij het oordeel over The Lights From The Chemical Plant van Robert Ellis voor ogen haalde, een plaat die van mij hooguit een 7 kreeg maar die in veel andere kringen mocht rekenen op een 8, een 9 en zelfs wel een 10. Zijn keurige mannetjes met keurige plaatjes dan niet aan mij besteed? Het lijkt erop.

Pas als hij in Panic, het derde liedje, want elektronica toevoegt, krijgt de plaat van Alex Highton wat meer kleur. Maar de voorzichtige wijze waarop dit alles vorm krijgt, is wat mij betreft veelzeggend. Langs lijnen van geleidelijkheid gaat de folkpop van Alex Highton haar weg. Ontegenzeggelijk fraai gearrangeerd en met vakmanschap vertolkt, dat is het probleem niet. Highton mag zijn muziek graag vergelijken met die van Sufjan Stevens en Joni Mitchell, het is een vergelijking die vooralsnog in zijn nadeel uitvalt. Zowel naar vorm (de eerder genoemde folkpop) als naar inhoud (Highton zingt net als Stevens regelmatig over religie en God): zonder deze plaat kom je in muzikaal en poëtisch opzicht het jaar ook wel door en dat ligt voor het merendeel van het werk van genoemde invloeden wel anders. Highton vist in hetzelfde water naar muziek als Richard Hawley. Ook een vergelijking met het werk van de man uit Sheffield deze kan zijn werk niet doorstaan. Omdat ik de lof die Nobody Knows Anything mocht ontvangen steevast met redenen omkleed aantref en een liedje zoals She Had A Sister qua fijnzinnigheid natuurlijk onovertroffen is, kan de conclusie hier geen andere zijn dan dat dit de beste plaat van dit jaar is waar ik helemaal niets aan vind. (Independent)

Wim Boluijt Auteur