Roxanne de Bastion, Seeing You

Roxanne de Bastion, Seeing YouZe kijkt bescheiden weg van de camera, ze ziet er heel jong uit en zo klinkt ze ook. Roxanne de Bastion werd geboren in Berlijn, leerde gitaar spelen, luisterde veel naar The Beatles en probeerde haar eigen liedjes te schrijven. In 2007, na het veroveren van een schooldiploma, besloot zij haar leven aan de muziek te wijden, ze pakte de koffer en de gitaar, kocht een enkeltje London en vloog weg!

Het is een goede tijd voor meisjes met gitaren, akoestische muziek en liedjes schrijven zijn weer helemaal hip. Tegenwoordig reist Roxanne per trein en bus naar optredens, in Engeland, Duitsland en zelfs in New York. Verleden jaar bracht zij haar debuut-album ‘The Real Thing’ met tien liedjes uit, geproduceerd door Gordon Raphael (The Strokes, Regina Spektor), vertellend over haar leven en gedachten, de dingen die zij opmerkzaam waarneemt en de mensen die ze onderweg ontmoet.

Deze ‘Seeing You EP’ telt vier nieuwe liedjes en werd in London opgenomen door producer Ben Walker, met de bedoeling om de charme en opgewektheid van Roxanne’s live-optredens vast te leggen. Assistentie is verleend op gitaar, bas, Hammondorgel, piano en cello. Er zijn vergelijkingen getrokken met Joni Mitchell (van wie ik geen fan ben), maar dat valt gelukkig erg mee! Ik denk eerder aan Engelse folkpop, eind jaren zestig en begin jaren zeventig, ik krijg een licht nostalgisch gevoel, vooral bij de titeltrack. Britse recensenten zijn ook tevreden met haar overtuigend authentieke accent.

De melodieuze liedjes klinken kristalhelder en vloeiend, er zit een zeker soort onschuld in deze eerlijke, simpele en persoonlijke observaties. Geen pogingen om de wereld te verbeteren, maar met kleine stapjes komen we er misschien ook wel. “Wasteland” gaat over het deel van de Berlijnse muur, dat bewaard bleef als de East Side Gallery. Eerder al beschadigd door controversiële pogingen tot renovatie, moest verleden jaar een 23 meter lang stuk van de openlucht galerie wijken voor de bouw van luxe appartementen en Roxanne is hier terecht boos over. “Rerun” graaft ook wat dieper, met een beschouwing over de constante behoefte van de mens tot directe bevrediging van alle verlangens.

Een EP met lieve liedjes en daar valt niets op aan te merken. Mag ik Roxanne aanraden om eens naar mijn favoriet Sonya Hunter te luisteren? Ze heeft genoeg in haar mars, om ook dat niveau te bereiken! (Independent)

Johanna Bodde Auteur