Jeff Larson, Close Circle

Jeff Larson, Close CircleDe perfecte soundtrack bij een zonnige, nostalgische droom over California – daarvoor doe ik gegarandeerd een beroep op Jeff Larson! Het stapeltje CD’s in onze kast gaat terug tot ‘Left Of A Dream’ (2008), maar de goede man levert al sinds 1998 platen af. Voor zijn geluid grijpt deze singer-songwriter terug naar de succesvolle folkrock van de Westcoast in de vroege jaren zeventig. Het geheim schuilt in een goed gecomponeerde melodie, die makkelijk in het muzikale geheugen blijft hangen en vervolgens in het arrangement rijk van instrumenten voorzien wordt. Voeg daarbij ’n aansprekende tekst, liefst met een titel die nieuwsgierig maakt, zoals “Goodbye Ocean Street Beaches” (over dochterlief die gaat studeren) bijvoorbeeld en dan hebben wij weer een prima album in handen!

Dit is een echte gitaarplaat en het doet mij veel genoegen om de sympathieke Jeff Pevar in een glansrol te horen. Een veteraan, die ruim drie decennia met alle mogelijke beroemde namen speelde, zijn naam leende aan de groep CPR en in 2012 een solo-album lanceerde. Zes of twaalf snaren, akoestisch of elektrisch, lap steel, fretloze bas, dobro, mandoline, drums, percussie – hij speelt moeiteloos de sterren van de hemel! Jeff Larson beperkt zich tot akoestische gitaren en ukeleles, terwijl Hank Linderman behalve op bas ook op gitaar te horen is. Jeddrah, de dochter van Timothy B. Schmit, zingt in de koortjes, net als Jeffrey Foskett (Brian Wilson’s rechterhand) en Gerry Beckley (speelt ook toetsen) plus Dewey Bunnell – die in 1967, wonend op een luchtmachtbasis, de groep America oprichtten.

“Will you rescue me, when darkness falls” vraagt zoetgevooisde Jeff (denk aan Jackson Browne of James Taylor) ons in het eerste nummer. “Every Hour On The Hour” bouwt zichzelf op tot een prettige rocker met knappe koortjes, in de alternatieve mix is de elektrische gitaarsolo vervangen door een akoestische. “Even When The Rain Comes” is een zacht ademende ballade met ukelele, die ons oproept om vooral niet op te geven. “Rain Soaked Cloud” en “How Long Running” klinken als de beste nummers die de Eagles ons boden. “Arizona Again” met elektrische piano, doet dan weer aan America denken; mooie tekst over vriendschap! Mijn favoriete nummer is “Always The Mystery”, met prachtig woestijngeluid – dankzij de dobro.

Jeff Larson zet de Westcoast traditie voort, zonder melig te gaan klinken, want de geluiden van een pittige elektrische gitaar, ukelele, dobro of mandoline brengen genoeg variatie. Hij doet wonderen voor mijn humeur! (Ncompass Music)

Johanna Bodde Auteur