Ray Bonneville’s vertellingen bepalen sfeer in NiXenMeeR

Ray BonnevilleEen beetje zo op ’t laatste moment werd er nog een optreden toegevoegd aan de agenda van NiXenMeeR in Enschede. Hij had nog een plekje over en dus mochten we Ray Bonneville in Enschede verwelkomen. Hij komt oorspronkelijk uit het Franstalige deel van Canada, Montréal om precies te zijn, maar woont inmiddels in Austin, Texas. Zijn huidige tour bracht hem via Oslo, Barcelona en Amsterdam naar Enschede en wordt ’as we speak’ voortgezet in Duitsland. Zo kom je nog eens ergens. Dat gold trouwens ook voor een echte fan die speciaal voor de gelegenheid nog eens uit Noorwegen naar Nederland kwam!

Uiteraard staat deze tour in het teken van zijn meest recente album ’Easy Gone’ dat in april van 2014 verscheen. Op dat album hoor je wel meer instrumenten en muzikanten, maar ’on tour’ doet de man alles zelf, en hoe! Ik ben geen gitarist, maar het spelen van de baslijn en de melodie tegelijk lijkt me knap ingewikkeld, helemaal als je het ook nog eens combineert met twee stompboxen, zang en bluesharp. Ik was in ieder geval diep onder de indruk van deze full-band in één persoon!

’Who do call the shots’ was zowel het openingsnummer op deze avond en is ook het eerste nummer van bovengenoemd album.

Ray BonnevilleBij veel liedjes vertelt Ray nog even een klein verhaaltje en het zijn net die verhaaltjes, die opmerkingen die de hele sfeer van de avond nog eens versterken. Zo horen we bij een bittere ondertoon bij het liedje over New Orleans, dat na het verwoestende geweld van Katrina feitelijk door de regering aan haar lot is overgelaten. ‘Let’s go down, little one’ gaat over zijn moeder, die inmiddels de respectabele leeftijd van 92 heeft bereikt, maar steeds meer is hij benieuwd, hóópt hij dat ze er nog is als hij thuiskomt na een tour. En het is nog niet eens het rondrijden, maar vooral het idee dat je iedere nacht weer in een ander bed slaapt, geen plek hebt om thuis te komen dat het touren zwaar maakt. Met recht een zeldzaam inkijkje in het leven van een bluesman on the road. Maar het is echt niet alleen maar ellende, mocht je dat soms denken. Pas op z’n 42e begon hij met het schrijven van liedjes, daarvóór leefde hij ‘like a fool, but loved every minute of it!’.

Hoe klinkt de man eigenlijk? We houden allemaal van hokjes – dat maakt ’t allemaal wel zo overzichtelijk, nietwaar – maar ook deze man heeft een geheel eigen stemgeluid. Laat ik ’t omschrijven als Bob Dylan (maar dan zonder dat nasale gemauw van Bob) gecombineerd met Johnny Cash met een sausje van Paul Simon. Zoiets.

In de tweede set horen we het titelnummer van z’n laatste album ‘Easy Gone’. Als je jong bent is je moeder (daar is ze weer!) altijd in de buurt, maar later, als je volwassen bent vraag je je af: ‘where is my easy gone’? Kippenvelmoment nummer zoveel.

Hij sluit af met ‘July Sun’, about a guy driftin’. Gaat ook weer over hemzelf. Zijn vrouw zegt tegen ‘m: als je zo blijft zwerven (driften) ‘you’ll spend Christmas alone’.

Kortom: een enigszins ingelast optreden, misschien dat er daardoor niet zo heel veel bezoekers waren maar daardoor hadden we wel bijna een privé-concert, zo intiem dat ook deze bij mij hoog in de hitlijst staat.

Tekst: Herbert Schluter
Foto’s/video: Jan van Eck

Jan van Eck Auteur