Chip Taylor, The Little Prayers Trilogy

Chip Taylor, The Little Prayers TrilogyLiedjes schrijven doet hij in hetzelfde tempo als eten. Inspiratie alom, zijn familie (vader Elmer komt langs in ‘Elmer’s white boy’, vrouwtje Joan speelt de hoofdrol in ‘Joan’s song’). Het nieuwste project van de inmiddels 74-jarige Chip Taylor is geworden tot een trilogie, drie CD’s met de titels ‘Behind an iron door’ (48 min), ‘Love & pain’ (25 min) en ‘Little prayers’ (38 min), waarbij een aantal songs op zowel disc 1 als disc 3 te horen zijn. In totaal krijgen we een traktatie van 30 songs, volgens de uitleg van Chip het gevolg van een aantal opnamesessies tussen november 2013 en maart 2014. De eerste sessie (25 november 2013) was met alleen piano (Chip’s Noorse vriend Goran Grini, bekend van eerdere CD’s van Taylor, samen met Chip producer van dit drieluik) en gitaar/stem (Chip), in de huisstudio van Chip in Mamaroneck, New York State (zo’n 40 km ten noorden van New York City). De resulterende demo’s werden later in een nieuwe sessie uitgewerkt met oude bekende John Platania (nylon gitaar, elektrische gitaar), Tony Leone (drums), Tony Mercadante (bas) en vrouwelijke backings van Audrey Martels en Zhana Saunders. Er lagen nog twee fraaie opnames met Lucinda Williams en Seth Farber (piano, pump organ, mellotron) – heerlijk gevoelige songs: ‘Sleep with open windows’ en ‘I’ll only be me once’ – ze werden toegevoegd. Zo ontstond CD1, ‘Behind an iron door’. Er volgden meer sessies en meer nieuwe songs. Zoveel mooi nieuw materiaal, oorspronkelijk bedoeld voor één nieuwe CD en de rest voor een toekomstige CD. Uiteindelijk besloten de heren om toch alles uit te brengen op in totaal drie CD’s, waarbij nummer drie, ’Little prayers’ de originele demo’s bevatte, met op enkele nummers wat aanvulling van gitaar, bas en hoorn, ‘the original demo’s just weren’t radio friendly’ – aldus Chip. Chip is op zijn subtielst, zijn stem klinkt gerijpt, hij fluisterzingt in een flink aantal nummers, de jaren gaan best wel tellen. Maar zolang het niveau van zijn songs zo hoog blijft is genieten aan de orde.

Niet kapot te krijgen, Iedere nieuwe CD van Chip Taylor is voor mij een must, iedere CD, of beter, ieder project van hem brengt mij weer het nodige luisterplezier. Klonk hij bij de voorganger getekend en somber, op de nieuwe trilogie doet hij er nog een schepje bovenop. Voor de variatie zorgt o.m. Greg Leisz op een heerlijk jankende pedal steel in ‘The same way’ op ‘Love & Pain’, de meest gevarieerde van de drie CD’s, mede dankzij een bluesy aanpak van ‘Track 224’, met Grini excellerend op zijn orgel en Platania op zijn elektrische gitaar. (Trainwreck Records)

Fred Schmale Auteur