Robert Plant, Lullaby and… The Ceaseless Roar

Robert Plant, Lullaby and... The Ceaseless RoarSchreef ik ooit een recensie die zo weinig recht doet aan een plaat zoals die van Mighty ReArranger van Robert Plant and the Strange Sensation (2005)? Nochtans geen Led Zeppelin-adept, Robert Plant had dus vrij spel bij mij, wist ik de essentie van deze plaat nauwelijks tot me door te laten dringen. Het later met wat extra liedjes opnieuw uitgegeven album (2007) behoort tot het allerbeste dat de grote zanger maakte, niet in de laatste plaats door het geweldig snarenspel van Justin Adams. Sinds ik de prachtige albums die de laatste maakte met de Gambiaanse Griot Juldeh Camara leerde kennen, groeide mijn (her)waardering voor Mighty ReArranger en begreep ik weer eens hoe arrogant, overmoedig en pedant schrijvende mannetjes van mijn snit kunnen zijn. Anders gesteld: hoe het de mens zo vaak aan een zekere verbeeldingskracht ontbreekt. Hierna toog Plant naar Amerika en nam daar met Alison Krauss Raising Sand (2007) op om zich vervolgens in een americana-avontuur met Band Of Joy (2010) te storten. Darrell Scott, Buddy Miller én Patty Griffin maakten deel uit van deze geweldige band. Gedurende deze tijd raakten Plant en Griffin zodanig aan elkaar verknocht dat er sprake was van een liefdesrelatie. Het is niet relevant, in muzikale zin gezien misschien zelfs irrationeel, maar ik vond het een leuk stel. Toen Plant een jaar of wat geleden aankondigde dat hij afscheid had genomen van Griffin en weer naar Engeland was getogen, ontsnapte mij dan ook een “Jammer!” Direct gevolgd door een stilte van grote verwachting want Plant liet eveneens weten dat hij opnieuw een plaat zoals Mighty ReArranger ging maken.

Lullaby and… The Ceaseless Roar. U zult het wellicht niet geloven, maar dit album waarop zowel Justin Adams als Juldeh Camara te horen zijn, is één van de beste platen van dit jaar. Reeds gedurende zijn Zeppelinbestaan was Plant regelmatig in Noord-Afrika te vinden, de wereldbeat zit hem in het bloed. Net zoals de Black Country waarnaar hij dus recent weer terugkeerde (in Turn It Up zingt hij dat hij “lost inside America” is). Direct hoor ik dat hij zingt over ‘the house of love’ dat hij ziet afbranden, achteraf gezien dan. Ik moet aan zijn relatie met Patty Griffin denken, een gedachte die geheel voor eigen rekening is. House Of Love is ook zonder die associatie een prachtig liedje. En, geldt dat niet voor alle liedjes op Lullaby and… The Ceaseless Roar?! Dit tiende album laat zich nog het beste omschrijven als een meer dan geslaagd samengaan van elementen uit de muziek van Led Zeppelin, Tinirawen en Band Of Joy. Folk en (African)blues, het is hieruit dat Plant en zijn band putten met de emmer van de moderne techniek. Het gevolg is dat Lullaby and… The Ceaseless Roar een op moderne leest geschoeide traditionele klankkleur kent. En dan is er nog die ongeëvenaarde stem waarin en waardoor niet alleen de muziekgeschiedenis maar bovenal de geschiedenis van een laat twintigste-eeuwse-mens weerklinkt. (Wea)

Wim Boluijt Auteur