Police Dog Hogan, Westward Ho!

Police Dog Hogan, Westward Ho!Een band met London als uitvalsbasis, die maar liefst zeven leden telt (plus een jonge gast-trompettiste), ‘urban bluegrass’ speelt en zichzelf vernoemd heeft naar een politiehond, die iemand beet bij rellen in Brighton. Het promootje ziet er grappig uit: alsof de disc met de hand beschreven is, met postzegels beplakt en vervolgens afgestempeld. Dit kan interessant worden!

‘Westward Ho!’ is het derde studio-album van deze energieke, in 2009 opgerichte groep. Het zijn zélf veertigers, maar ze mikken vooral op het jonge publiek, dat graag naar festivals gaat en hopen ongetwijfeld op een zelfde soort succes als Mumford & Sons en Flogging Molly. Deze CD werd geproduceerd door Al Scott, bassist van de folk-punk spelende Oysterband. James Studholme is de bekwame leadvocalist en tevens akoestisch gitarist, vier van de andere muzikanten zingen ook in de veelstemmige koortjes. Behalve bas en drums, wordt er viool, banjo, mandoline en accordeon gespeeld in enthousiaste combinaties van folk, country, pop en rock bij hun stadse bluegrass.

Er zit genoeg afwisseling in de twaalf liedjes. Anders dan bij de meeste pret-bandjes is hier ook aandacht besteed aan slimme teksten! Geen gemakzuchtige rijmelarij, ze zitten stampvol met verdekte en soms ironische verwijzingen naar bijvoorbeeld plaatsnamen, literatuur en een bord bij een motel dat aangeeft: ‘no musicians and no pets’. Zelfs een niet zo vrolijk onderwerp wordt toch met een positieve saus overgoten.

“Thunderheads” komt voorzichtig binnen met het verhaal over een vondeling en bouwt op naar een triomfantelijke climax. “One Size Fits All” is een countryliedje, compleet met gebroken hart. De albumtitel komt uit “West Country Boy”, dat sporen van een shanty vertoont. “St Lucie’s Day” is mijn favoriet: een ingetogen beginnende folkballad met uitgekiend koortje. Voor “Buffalo” en “From The Land Of Miracles” wordt de oceaan overgestoken, terwijl “Etan Frome” en “Crackington” weer typisch Brits van onderwerp zijn. “Judgement Day” is een uptempo gospel-getint nummer, met Cajun-invloeden en een knipoog naar de spreekwoordelijke religieuze opvoeding. “Home”, over rehabilitatie na een gevangenisstraf, blijkt een samenwerking (inclusief voorzichtige rap) te zijn met Platform 7, een band van ex-gevangenen.

Deze aanstekelijke liedjes zijn echter in de eerste plaats gemaakt om live te spelen. Afwachten maar, tot Police Dog Hogan hier in de line-up van een festival opduikt! (Union Music Store)

Johanna Bodde Auteur