The Barr Brothers, Sleeping Operator

The Barr Brothers, Sleeping OperatorDaar komen ze binnen in ons Café, de broertjes Barr. We verwelkomen ze met open armen, niet in de laatste plaats omdat één van de broertjes een meisje blijkt te zijn. Ze hebben Sleeping Operator meegenomen, hun tweede album. “Kom toch aan de, eh, bar zitten?!” zegt Jan.

Sarah Page, Andres Vial, Andrew Barr en Brad Barr. Die laatste twee zijn de echte broers. Ze speelden in een ons onbekende band uit Boston, The Slip, die ooit in Montreal terecht kwam. Middels een brand, een geleende jas (aan een mevrouw) en nog zo wat belevenissen ontstond hun nieuwe band. Hun debuut (The Barr Brothers, 2011) kennen we niet. Dat deert weinig want we zijn momenteel behoorlijk in de wolken met Sleeping Operator. Het is ons een raadsel hoe The Barr Brothers erin geslaagd zijn om zulke gewone liedjes met zulke gewone arrangementen, zo gewoon gezongen ook, zo mooi te laten klinken. Met het gebruik van de zinsnede ‘gewone arrangementen’ vertillen we ons evenwel. Want de fijnzinnigheid en subtiele vormgeving die deze liedjes kenmerken, zijn natuurlijk niet alledaags te noemen. De hand van Ryan Freeland, de producer? Mogelijk. Wat we maar willen zeggen is dat Sleeping Operator klinkt als een jaren-zeventig-plaat van Al Stewart. Van Cat Stevens (hebt u zijn nieuwe, door Rick Rubin geproduceerde album al gehoord?). Van Bob Seger. Was ons Café zoals ze daar aan de bar zitten niet louter virtueel, we zouden gevraagd hebben hoe dit toch mogelijk is? En die ngoni in Half Crazy, dat kan toch niets anders betekenen dan dat ze de muziek van Bassekou Kouyaté & Ngoni Ba goed moeten kennen?! Langzaam maar zeker laten we dat eerste oordeel, over ‘het gewone’, dan ook los. Deze allemaal wat langere liedjes hebben meer om het lijf dan we dachten. Naast mooi blijken ze ook boeiend te zijn. Kan het zijn dat de folkrock van The Barr Brothers zich kan meten met de muziek van The National? Dat wanneer u al het hippe van Arcade Fire pelt als vanzelf Sleeping Operator overhoudt?

We durven het nog niet hardop te zeggen, maar het feit dat we het denken, vinden we veelzeggend genoeg. Terwijl wij in stilte luisteren naar het prachtige Please Let Me Let It Go (als ze dit voor u draaien als u zelf niet meer kan draaien weet u dat ze u graag zagen) staan ze op. “It’s time to go to another bar.” Jan verheft zijn glas. “Als jullie de plaat hier laten kan me dat niet zo bar veel schelen.” (Secret City Records)

Wim Boluijt Auteur