Cormac O Caoimh, The Moon Loses It’s Memory

Cormac O Caoimh, The Moon Loses It's MemoryIemand met zo’n fraaie naam kan natuurlijk alleen maar uit Ierland komen. Uit Cork, om precies te zijn. Nee, ik had ‘m nog niet eerder gehoord! Toch is dit al het derde solo-album van singer-songwriter en klassiek opgeleid gitarist Cormac O Caoimh. Zijn folk-pop wordt warm ontvangen door radio en pers, maar ook door gevestigde collega’s als Ron Sexsmith en Fiachna Ó Braonáin (Hothouse Flowers).

‘The Moon Loses Its Memory’ is een CD in samenwerking met fotograaf William Crowley, die een passende kunstzinnige foto leverde bij alle veertien tracks. De foto’s zijn zwart-wit met soms een bewerking van kleur. De lay-out is dus sowieso erg mooi! Op muzikaal gebied werkt Cormac samen met naamgenoot Cormac O’Connor, die drums, bas, toetsen en de Telecaster bespeelt. Colum Pettit voegt daar nog viool aan toe en Aoife Regan een duet-stemmetje.

Opener “Maze Of Your Heart” maakt gelijk duidelijk, dat Cormac opperbest weet wat hij doet! Zijn jazzy gitaarspel is perfect, zijn stem vloeit als warme honing, het uptempo liedje klinkt melodieus en aanstekelijk – met minutieus toegevoegde gastrollen van de andere instrumenten, de tekst is vrij simpel maar steekt goed in elkaar. In “Yellow Crumbs” is de viool bedrieglijk vol als een cello, de bijdragen van Aoife Regan en de piano zijn al even weldoordacht. Titeltrack “The Moon Loses Its Memory” roept liedjes van Paul Simon in herinnering. “Solid” heeft een lekker Latin ritme, waar de viool eigenwijs zijn ding bij doet. “I didn’t protect you / Or reach out to hold you / When you asked me not to / That’s when I should come through.” Tegendraads, ik zei het al. “Man Of Sand” wordt prachtig opgebouwd als een wals van Leonard Cohen, terwijl “Place A Letter On My Front Porch” even aan Elvis Costello doet denken. In “Basement”, “Silver As Mercury” en “Burning Coal” wordt de toon in de teksten donkerder en het gitaarspel soms wat dreigend: een denkbeeldig monster, honger naar liefde en vurige kolen die in de sneeuw vallen…

Cormac’s stem blijft in je oren zingen en creëert zo een intieme sfeer, zelfs een lichte betovering! De korte liedjes kabbelen ogenschijnlijk eenvoudig en toegankelijk voorbij, maar… de koffie blijkt dus iets sterker dan we verwachtten! Dit is geen traditionele Ierse muziek, een licht accent verraadt Cormac maar het album zou ook elders gemaakt kunnen zijn. Alle tracks hebben iets speciaals en onvoorspelbaars. Dat mag ik graag horen! (Independent)

Johanna Bodde Auteur