Reed Turner, Ghosts In the Attic

Reed Turner, Ghosts In the AtticKijk daar, onder die stapel, bij de tafel bij het raam, daar ligt de cd. Achterop lezen we 2013, dus menig cd werd er bovenop gelegd. Ghosts In The Attic. Als Killed That Girl (‘Cause She Was Killin’ Me) weerklinkt, mompelt iemand ‘The Neville Brothers’ en wij knikken instemmend. Even mijmeren we over New Orleans en deze legendarische band. Iemand zet Yellow Moon op en voor een moment of wat zijn we Reed Turner, want daar hebben we het over, vergeten. Dan keren we weer terug naar de cd van de man uit Austin, Texas. Zijn derde denken wij. Maar we kunnen ons vergissen. Room For Doubt is het vierde liedje. Zachtaardig gezongen, voorzien van een delicate swing en de als rook kringelende pedal steel van Kim Deschamps. Vergeten jullie niet het prachtige vioolspel van Phoebe Hunt in het titelnummer te noemen? Nee, dat vergeten we niet. Sterker nog, hebben jullie gehoord hoe mooi Turners stem samengaat met die van Ellie Carroll in Long Gone? Wanneer we bij liedje zes zijn aanbeland (Locking Doors), ontstaat er zowaar wat meer geroezemoes in ons Café: het zal toch niet zo zijn dat dit album niet voor niets onder op die stapel terecht is gekomen? Want een half goed album, daar zit niemand op te wachten. Gelukkig, daar is de viool van Phoebe Hunt weer in het verstilde, akoestische Familiar Sound. Inmiddels is wel duidelijk dat Reed Turner geen man is die met de deur in huis komt vallen. Schroomvallig spreidt hij zijn werk ten toon. Zijn folkrock is uiteindelijk toch meer folk dan rock. Het geklets en het vragen om bier nadat Ghosts In The Attic de helft van de speelduur had overschreden, is veelzeggend. Maar zie, bij The Fire spitsen toch diverse gasten weer hun oren. Bij Long Way To Go is het niet anders. Er rest dan slechts één liedje. Hij kan het dus wel, deze Reed Turner. Wat zou een producer van het kaliber Daniel Lanois of Malcolm Burn hem goed doen! (Independent)

Wim Boluijt Author