Landmark 105, This Time

Landmark 105, This TimeOnder het motto ‘Wie met beide benen op de grond blijft staan komt niet ver’ (Loesje) ging de Nederlandse band Landmark 105 aan de slag. De vijf leden kennen elkaar van de Rockacademie en spelen in de beproefde formatie: zang, twee gitaren, bas, drums en toetsen. De inspiratie halen deze enthousiaste jonge mensen uit muziek die begin jaren zeventig populair was, terwijl Ryan Adams hun hedendaagse voorbeeld is. De naam van de band verwijst naar kamer 105 van het Landmark Hotel in Hollywood, waar Janis Joplin in 1970 aan een overdosis bezweek. Men zegt dat haar geest er nog steeds rondwaart… De eerste single (“Start Again”) werd als voorproefje op 4 oktober, de overlijdensdag van Janis, gepresenteerd.

Verleden jaar bracht Landmark 105 al een EP en gelijknamige single ‘Moving On’ uit. Vroeger moest er hard gewerkt, gespaard en eventueel geleend worden om een album te maken, tegenwoordig doet men aan ‘crowd funding’… De groep heeft een hechte connectie met het eiland Texel, dus daar gingen zij heen om met elkaar mooie liedjes te schrijven en hun muzikale plannen verder uit te stippelen. Daarna brachten zij veertien dagen door in de Arnold Mühren Studio in Volendam voor de opnames van ‘This Time’, achter de knoppen zaten Attie Bauw (o.a. Cuby & The Blizzards) en Martijn Groeneveld (o.a. Blaudzun). Het album bestaat grotendeels uit live-takes, wat volgens toetseniste Kirsten voor een stukje magie zorgde.

Hoe klinkt het resultaat? Als energiek gebrachte, aanstekelijke en prettig wegluisterende pop / folkrock. Het doet ’n beetje aan Fleetwood Mac en Heart denken, maar dan in een modern Krezip en Anouk jasje. Zangeres Liesbet heeft een fijne veelzijdige stem en ze kan haar emoties overtuigend brengen (luister maar eens naar het langzame titelnummer), haar uitspraak is ook goed. Van de ronkende elektrische gitaar tot het swingende keyboard: er wordt ook prima gespeeld en de koortjes klinken vlekkeloos. “Lose Your Head” springt er voor mij uit – vanwege de gedreven country blues sound, uitstekende percussie en vervormde duet stem! “I’ll Be Fine” doet aan het vroege werk van Rosanne Cash denken, terwijl in een nummer als “Good For Nothing” de invloed van Janis Joplin hoorbaar is. De teksten kregen voornamelijk ‘relatie lief & leed’ als onderwerp. De bandleden hebben duidelijk hun best gedaan en ze mogen terecht trots zijn op dit album. Passend bij hun hang naar nostalgie: het wordt ook op vinyl uitgebracht! (V2 Records)

Johanna Bodde Auteur