John Mellencamp, Plain Spoken

John Mellencamp, Plain SpokenNa zijn plotseling overlijden, bleek in de week voor Sinterklaas menigeen ineens in verwarring. België, in casu Gent, geheel in staat van ontreddering? Luc de Vos? Gorky? Gorki? Mia? In de Kerk van Nieuwtthijs werd in allerijl een eredienst gehouden en een dag of wat later mocht Nico Dijkshoorn ook een duit in het herdenkingszakje doen. Verder dan Mia – een weergaloos liedje dat het oeuvre van Luc de Vos en dat van zijn band nochtans niet geheel recht doet – kwam hij niet. Evenementpaniek. Beeldbeven. Ook in België mocht men de hand wit van mediamelaatsheid uit de muzikale boezem halen: Research & Development (2011) werd nauwelijks gedraaid op de radio terwijl een gerenommeerde website als Enola het prachtige Eindelijk Vakantie (2000 ) in 2003 nog ‘grotendeels ontgoochelend’ noemde. In De Wereld Draait Door werd met geen woord gerept over de door Bent Van Looy geschilderde cover van dit laatste album terwijl deze toch bij het gesprek aanwezig was en een ingetogen versie van Mia ten gehore bracht. Men kan maar beter liefhebber zijn wanneer men iemand beweent. Het was T Bone Burnett (1992) die ooit zong:

Cause when you’re talking to that many people.
At one time.
You’re bound to be lying to someone.
At some time.

En daar hebben we de brug. Die we overigens al hadden in de analogie van de miskenning. Nou ja, een zekere miskenning. Maar omdat we hierover al schreven in onze recensie van het onlangs verschenen Performs Trouble No More: Live at Town Hall (2014), zullen we er geen woorden meer aan vuilmaken. T Bone Burnett is nu, in tegenstelling tot bij de totstandkoming van de uitstekende Mellencamp-albums Life, Death, Love and Freedom (2008) en No Better Than This (2010) slechts executive producer. Plain Spoken, we hebben het over het nieuwe album dat John Mellencamp van deze titel voorzag, moet het dus vooral hebben van de hand van Mellencamp zelf. En, het zij gezegd, dat is bepaald een gelukkige hand. Menig liedje van Mellencamp kent een bitter randje en soms kan hij in al zijn politiek activistische gloed wat belerend zijn. Zo ook hier wanneer hij in Freedom Of Speech een nogal kneuterig betoog over vrijheid ten beste geeft. Een ander liedje op deze plaats had best gemogen. Daarmee hebben we meteen alle aanmerkingen behandeld en kunnen we linea recta naar de conclusie: Plain Spoken is een werkelijk prachtige plaat. De folkrock van Mellencamp, zijn van gruis en droog vuur doortrokken voordracht (gelijkend op die van Springsteen, maar dan zonder de neiging tot overschreeuwen – iemand deze laatste onlangs Bono heeft horen vervangen?) en zijn wijzen op de troost die een aan het weer en de winden van de wereld blootstaande mens zo hard nodig heeft (in Sometimes There’s God bijvoorbeeld – ongetwijfeld heeft hij Dostojewski gelezen), het alles is niet minder dan voortreffelijk te noemen. Het merendeels akoestisch georiënteerde Plain Spoken kent daarnaast ook nog eens verrukkelijke melodieën en mag dientengevolge tot de beste albums van 2014 worden gerekend. (Motown/Universal)

Wim Boluijt Auteur