Songbird Sessions geslaagde pakjesavond

Onder de noemer “Songbird Sessions” deden singer-songwriters Chris Ayer, Jack Savoretti en Matt Simons verschillende locaties in Nederland aan. Doel was daarnaast nog een aantal lokale acts aan toe te voegen. Het Real Roots Cafe was op vrijdag 5 december te gast in Doornroosje in Nijmegen. Aanleiding was het feit dat Doornroosje drie vrouwelijke Nederlandse singer-songwriters aan het programma toevoegde. Voor Charley Marie, Johanneke ter Stege en Démira moet dit haast wel het beste Sinterklaas cadeautje geweest zijn, die ze ooit gekregen hebben. Voor mij lag daar de uitdaging om te ervaren wat er allemaal buiten het roots circuit zich aan het afspelen is.

Chris AyerChris Ayer beet om half acht de spits af in de grote zaal. Bij binnenkomst bleek de zaal al behoorlijk gevuld te zijn met een veel jonge tieners, die kennelijk ook de Voice lieten voor wat het is. Ayer heeft een mooi gepolijst stemgeluid en werkt zich binnen kortste keren in het zweet. Yes, zo zien we het graag! In mijn omgeving wordt er volop meegezongen. Betrap mijzelf erop dat ik binnen een paar seconden de tekst van het liedje “Opening” onder de knie heb. Dit zegt volgens mij iets over de complexiteit van zijn songteksten. Als Matt Simons, na een minuut of twintig, zijn maatje komt ondersteunen, breekt het ijs en komt Chris Ayer daarna pas echt goed los. Deze lefty tokkelt, in simpele open akkoorden, met het grootste gemak, zijn set vol. Spannend werd het, in mijn beleving, echter nooit.

Charley MarieCharley Marie was met haar 16 jaar de jongste telg van deze sessieavond. Marie strandde, met haar indie folk getinte liedjes, onlangs in de halve finale van de Grote Prijs van Nederland. Charley Marie stond op het kleine podium, wat stond opgesteld in het café van Doornroosje. Charley Marie heeft een prachtig fragiel stemgeluid, waarmee ze mij meteen kippenvel bezorgd. Charley Marie beheerst percussie gitaartechniek en stemt haar akoestische gitaar zoals deze het beste pas bij haar uitgesproken liedjes. Het triggered de luisteraar om bij de les te blijven. Het liedje “Monster” bijvoorbeeld zou zo uit de koker van Nick Drake of een Beth Orton hebben kunnen komen. Charley Marie’s optreden voelde als een goed doordachte surprise. Als ontvanger wil je het meteen openscheuren tot je, je realiseert dat er ook nog een gedicht aan vooraf gaat.

Jack SavorettiJack Savoretti stapt iets of wat nerveus het grote podium op. Waarom, mag Jozef weten want zodra deze eenendertigjarige Italiaanse Engelsman zijn strot los trekt weet hij van kiet af te overtuigen. Savoretti grazige stemgeluid klinkt live vele malen beter dan op zijn studioalbums Between The Minds (2007) en Before The Storm (2012). Met een beetje fantasie zie en hoor ik een jonge versie van John Mellencamp. Het enige verschil is dat Savoretti absoluut geen Heartland rocker is maar meer een melodieuze afgeleide daarvan. Songs als “Not Worthy” en “Changes” worden daarom niet alleen luidkeels meegezongen door de jeugd, maar volgens mij ook door de ouders daarvan. Jack Savoretti maakt zijn belofte ruimschoots waar. Ben dan ook erg benieuwt naar Savoretti’s aanstaande release Written In Scars. De CD zal vanaf 9 februari 2015 verkrijgbaar zijn.

Johanneke ter StegeDe inmiddels in Deventer woonachtige Johanneke ter Stege speelt deze avond keyboards en zingende zaag. Haar liedjes komen over als kleine poëtische snapshots, uit ons alle dagelijks hectische leventje. Ze verteld haar beschouwingen over een inbraak in haar huis alsof je er zelf bij bent geweest. Haar eigenzinnige muziek komt na verloop van tijd wat chaotisch over. Een liedje voelde soms als een album. Toch begreep ik wat ze daarmee beoogd. Deze vorm van literaire dramatiek gaat vanzelf tussen je oren zitten. Zo is het liedje “Please Leave Me For Her” bij mij blijven hangen. Haar droefgeestigheid valt af te lezen in haar groen glooiende ogen. Ondeugend maar op zeer geraffineerde wijze maakt ze oogcontact. Haar aanstekelijk melodieën doen de rest. Iets dergelijks overkwam mij ook tijdens een concert van Lorde in Nieuw Zeeland, een jaar of vier geleden. Zo kan het dus ook, bedenk ik me dan ineens.

Matt SimonsMatt Simons is de enige die door een band begeleid wordt. Het betreft overigens een Nederlandse band Ik herken drummer Joost Kroon (New Cool Collective). Hoe dan ook Simins laat er geen gras over groeien een begint ijzersterk met een stevige versie van het liedje “Higher Ground”. Halverwege het concert verruild Simons zijn piano voor de saxofoon en laat hij horen dat hij daar ook goed mee uit de voeten kan. Verrassend is ook dat Simons laat zien en horen dat hij van alle markten thuis is. Zo zit Lynyrd Skynyrd’s Sweet Home Alabama perfect verweven in één van zijn nummers. Kort daarna verlaat de band het podium en laat Simons zich van een kant zien, waar ik hem van ken. De sobere soms verstillende liedjes die door de zaal dwalen raken je. Het nummer “Pieces” doet Simons met zijn maatje Chris Ayer. Jammer want ik verwachte de “Boxer” van Simon & Garfunkel. Als de band weer aangehaakt is passeert het liedje, waarop iedereen zat te wachten, “With You” de revue. Het wordt dan ook meteen herkent en door iedereen meegezongen. Met zijn iets of wat fijn dichtgeknepen oogjes observeert hij zijn publiek en realiseert zich dat hij nog iets extra’s moet brengen. Hij vraagt om ruimte te maken midden in de zaal. Hij stapt, gewapend met een ukelele, van het podium en brengt de titeltrack van zijn onlangs verschenen CD “Catch & Release” ten gehore. Het kwam bij mij over als de beroemde kers op een goede slagroomtaart.

DémiraDe nog piepjonge 17 jarige Démira is geen onbekende meer in het landelijke singer-songwriter circuit. Ze haalde vorig jaar de finale van “De Beste Singer-Songwriter van Nederland”. Aan Démira de taak om de Songbird Sessies af te sluiten. Geen makkelijke opdracht, leek mij. Démira zingt met een soort van Engels, Jamaicaans en Iers dialect. In het begin kon ik haar teksten niet goed volgen. Even later constateerde ik dat ze over behoorlijk tekstdichterlijke kwaliteiten beschikt als ik het liedje “Class Bourgeoisie” langs hoor komen. Erg interessant ook om te ontdekken dat Johnny Cash haar inspireerde om het liedje The Man In Black te schrijven. Kort daarna “Ik had vandaag geen zin om naar school te gaan. Ben toch gegaan en ik ben ontzettend trots op mezelf”, hoe vertederend is dit, vraag ik je? Démira moet even daarna gedacht hebben “wat die Simons kan, kan ik ook”, toe ze met haar gitaar het café in liep. Ja, ja aan lef ontbreekt het niet deze avond.

Het Songbird Sessies bleek achteraf toch mini festival. De naar schatting 400 bezoekers hebben kunnen genieten van een gevarieerde muziekavond. Alle optredens sloten naadloos aan elkaar zodat je alle optredens goed kon bijwonen. Het enige wat er naar mijn gevoel aan ontbrak was de presentatie van de artiesten. Klinkt een beetje ouderwets misschien, maar een smoel die de boel goed en inhoudelijk aan elkaar lult, had in dit geval echt iets toegevoegd. Onz

Foto’s Femke de Schepper (Rockportaal.nl)

Jan Janssen Auteur