Kenny Butterill, Troubadour Tales

Kenny Butterill, Troubadour TalesEr is altijd muzikaal grensverkeer tussen de Verenigde Staten en Canada geweest. Om een bekend voorbeeld te noemen: in 1967 vertrok Jesse Winchester noordwaarts. Kenny Butterill is een Canadese singer-songwriter, die in de jaren tachtig zuidwaarts reisde en een nieuw thuis vond in de bergen van California. Hij neemt lang de tijd voor zijn albums, dit is het derde na ‘No One You Know’ en ‘Just A Songwriter’ (met veelgedraaide single “The Townes You Left Behind”) – maar dan hebben wij ook gelijk een perfect, prachtig uitziend exemplaar in handen!

Kenny’s stem klinkt rustig en warm, soms doet hij me zelfs even aan ons aller held Kris Kristofferson denken, andere recensenten vergelijken hem graag met J.J. Cale en Gordon Lightfoot. De muziek leunt het dichtst tegen country aan, maar heeft ook duidelijke folk- en blues-invloeden. Deze twaalf liedjes zijn uitgekozen als de beste, die Kenny in de afgelopen tien jaren schreef. In totaal spelen en zingen meer dan twintig collega’s op dit album mee, o.a. Redd Volkaert, Rob Ickes, Cindy Cashdollar, Linda McRae en Sarah Elizabeth Campbell (haar laatste opname). “Hocus Pocus” (oorspronkelijke werktitel: “Hocus Pocus Magic Mojo Music Man”) is bedoeld als eerbetoon aan J.J. Cale, maar werd al opgenomen drie weken vóór Cale’s overlijden.

Zelf is Kenny vooral trots op “Gaia Blues” (Gaia is Moeder Aarde), folk-held Donovan Leitch vervult hier een gastrol op de harmonica, terwijl Zoe Muth en Audrey Auld als engelen met hem meezingen. Het spirituele “Flying With Buddha” kreeg een chant van Tibetaanse monniken als intro. “Willie We Miss Ya” is een oprechte ode aan muzikant Willie P. Bennett, die met Fred Eaglesmith door Europa tourde en in 2008 overleed. Veel van de songs op ‘Troubadour Tales’ werden gecomponeerd op de Harmony gitaar, die hij van Willie gekregen had. Als bonus track wordt de eerste song “Good Thing That Couldn’t Happen Here” nogmaals in een twee minuten langere versie herhaald.

De tracks die er voor mijzelf uitspringen zijn: “Pajaro Dunes” met uitgekiend samenspel van accordeon en harmonica; “Dead End Of The Dirt Road” waar Washboard Hank zijn banjo en uiteraard zijn washboard aan toevoegt en vooral “True North”, een country blues waarop de onvolprezen Ray Bonneville een stempel drukt met duet stem, uitstekende elektrische gitaarpartij en zijn harmonica. “Welcome to these tales of life and love, brought down to me on the wings of a dove”, aldus Kenny (No Bull Songs)

Johanna Bodde Auteur