The Pineapple Thief, Magnolia

The Pineapple Thief, MagnoliaSoms, als de ochtend zich bijna over de reeds enige tijd geleden gevallen avond buigt, blikken wij in ons Café een laatste keer in ons glas. Op zo’n moment horen we vooral wat was. Een enkele keer spreken we het uit: IQ. Genesis. ELP. Yes. Namen die enige tijd golden als een vloek. Vangelis. Eloy. UK. Gong. Muziek voor verweesde dagdromers. Verdwaalde fantasten. Dan, terwijl we elkaar nog een laatste keer aankijken en een goedenacht op de schouders slaan, gaan we uit elkaar. In elk van ons een soundtrack van broodkruimels die de hippe vogels zo lang hebben laten liggen dat wij moeiteloos onze weg naar huis vinden.

In een recent interview (te vinden op de website PopMatters) met Bruce Soord, dé man van The Pineapple Thief, vielen namen zoals Opeth, Jonas Renske, Katatonia, Steven Wilson, Camel en Caravan. Ook hier liggen onze roots, symfonische rock. We luisterden ernaar in een tijd dat we, net zoals zovelen, de brille van Johnny Cash en Waylon Jennings nog moesten ontdekken. De band uit Somerset, Engeland verraste ons in 2008 met Tightly Unwound. Dromerige progrock, een weinig dramatisch misschien, maar nooit met het theatrale exposé van bijvoorbeeld Radiohead. Of U2. Magnolia, het onlangs verschenen nieuwe album van The Pineapple Thief, doet in niets onder voor Tightly Unwound. De boom die zo kort doch schitterend bloeit, staat hier symbool voor het leven van de mens. Soord verloor zijn vriend Steve Coe (ooit Monsoon) en treurt in Bond: “All I have now is what you gave me.” Alle liedjes kenmerken zich door een nergens opzichtige maar evengoed krachtige gedrevenheid. In Simple As That herkennen we The Smashing Pumpkins terwijl Alone At Sea aan OMD doet denken. Na een liedje of wat lijkt zich meer en meer eenvormigheid te vertonen en kan allicht de indruk ontstaan dat het album toch wat tegenvalt. Wie blijft luisteren, zal spoedig een andere mening zijn toegedaan. De melodieën rijgen zich aaneen tot een keten die u zich graag op de hals haalt. Zeker, het is en blijft progrock en in die zin mogelijk een vreemde eend in de bijt van menig Cafébezoeker. Maar wie, met een voorliefde voor fraaie liedjes die nergens door de muziek in een hoek gespeeld worden, kan dit Magnolia links laten liggen? (Kscope)

Wim Boluijt Auteur