Ben Rabb, Until It’s Gone

Ben Rabb, Until It’s GoneDe uit New York afkomstige singer-songwriter Ben Rabb is een nieuwkomer die opgroeide tussen de muziek van James Taylor, Joni Mitchell en Otis Redding. Tenminste dat maakte ik op uit zijn biografie. Al luisterend naar zijn debuut EP Until It’s Gone, blijkt dit dus een gast te zijn die folk mix met roots pop muziek. De appel valt dus niet ver van de boom als ik aan dit lijstje ook Cat Stevens toevoeg.

De EP bevat zes zinderende tracks die allemaal van mij het predicaat “ver bovengemiddeld” krijgen. Tja en het zijn er verdorie maar zes! Luister maar eens naar songs als On The Fence en Bill. Ik kende de beste man niet, maar na het beluisteren van deze songs kreeg ik wel een beeld over hoe Rabb in elkaar stak, steekt en waar hij naartoe wil. Dit alles is geschoeid op ervaringen, scherpe observaties en mogelijk ook waargebeurde verhalen. In mijn beleving heeft hij er nooit ver vanaf gestaan. Zijn storytelling is zo gedetailleerd dat je binnen drie a vier minuten precies weet waar het over gaat. Geen poëtische tekstvondsten dus, maar pure vertellingen die prachtig omgeven worden door Rabb’s weelderig stemgeluid. Neem nou de afsluiter Take My Hand. Rabb houd ons een spiegel voor en appelleert naar het feit dat wij niets geleerd hebben van oorlogen uit het verleden. De burgeroorlog in Syrië is zo actueel als het maar kan zijn, toch laat de wereld de kinderen, die er zwaar onder lijden, in de steek. Trek het je niet aan, dacht ik heel even. Totdat je de actuele beelden op TV ziet.

Ben Rabb zou in de jaren zestig en zeventig in een klap wereldberoemd geworden zijn met de release van de EP Until It’s Gone. Maar goed, we leven tot nog toe in een rommelig 2014. Hoop stiekem dat Rabb jullie ook zal overtuigen. Until It’s Gone is een juweel van een EP die mij, binnen drieëntwintig minuten, compleet inpalmde. (Independent)

Jan Janssen Auteur