De soul power van Curtis Harding live

Curtis Harding01De in Saginaw, Michigan grootgebrachte maar nu vanuit Atlanta, Georgia opererende Curtis Harding bracht zijn debuutalbum Soul Power begin dit jaar in Amerika al uit. Doornroosje programmeur Robert Meijerink spotte Harding’s talenten tijdens het SXSW festival in Austin, Texas. Voor Meijerink, mede verantwoordelijk voor de organisatie van Eurosonic Noorderslag, stond meteen vast dat, als Harding de grote plas over zou steken, hij er iets mee wilde doen. Meijerink stak zijn nek al uit in het voorjaar, zonder ook maar één aanwijzing te hebben over hoe de huidige megapromotie rondom Harding’s CD Soul Power vorm zou krijgen. Intussen weten we hoe snel het kan gaan. Eerlijkheid gebied te zeggen dat ook ik mij liet meesleuren door het media geschal. Op donderdag 20 november stond Curtis Harding dan ook op poppodium Doornroosje in Nijmegen.

Curtis Harding02Zonder enig bravoure besluipen Harding en zijn bandgenoten, bijna geruisloos, het podium. Harding stelt zijn band, jammer genoeg onverstaanbaar, voor en staat, zo lijkt het, te trappelen van ongeduld om zijn show gestalte te geven. Wat dan meteen duidelijk wordt is het feit dat productie op Soul Power behoorlijk afwijkt van wat Harding live op het podium zet. Snoei hard zet hij het mes in de compacte soul sound van zijn CD Soul Power. Toch staat geluid, twee elektrische gitaren, een springende “power” slagwerker en een bijna met de rug naar het publiek gekeerde toetsenist, van Kiet af. Elektronisch bassen dus en dat voel je in de onderbuik. Stond in het begin behoorlijk vrij achter in de zaal. Nadat de eerste drie songs, als een wervelstorm over mij heen raasde, stond ik ineens in de verdrukking. Tussen iets of wat teleurgestelde soul kikkers. Dat zegt genoeg, denk ik. Toch kwam Harding’s krachtige stemgeluid goed verstaanbaar uit de verf. Harding speelt nagenoeg alle songs, van zijn CD Soul Power, naadloos na. Harding draagt het liedje Castaways respectvol op aan Motown-zanger Jimmy Ruffin. Ruffin, die bekendheid genoot met de wereldhit “What Becomes Of The Brokenhearted” overleed afgelopen week.Ook gunde Harding zichzelf niet veel ruimte voor improvisatie. Pas als hij de tamboerijn ter hand neemt, komt hij in de buurt van het soulvolle geluid op zijn CD Soul Power. Niets mis mee natuurlijk, maar het zegt wel iets over het groei vermogen van deze veelzijdige artiest.

De speelduur van Soul Power is maar amper vijfendertig minuten. Met wat covers weet Harding en zijn band de complete show op te rekken naar vijftig minuten. In vervoering geraakte omstanders balen, maar nemen respectvol afscheid. “Van die gast gaan we meer van horen” hoor, ik iemand zeggen die na de show zijn parkeerkaartje uit de betaalautomaat trekt. Ik ben het met hem eens, met grote zekerheid weet ik bijna wel zeker dat wij Curtis Harding terug gaan zien in de lage landen.

Foto’s Volmeyer Fotografie

Jan Janssen Auteur