The Delines stelen show dag twee Crossing Border

the delines crossing borderDe tweede avond van Crossing Border begint meteen met het hoogtepunt. In de statige Royal spelen The Delines (zie foto) een prachtige set. Het is de nieuwe band van auteur/muzikant Willy Vlautin (Richmond Fontaine), die ontstond nadat hij een aantal liedjes had geschreven speciaal voor de Texaanse Damnations-zangeres Amy Boone. Deze samenwerking leidde tot een indrukwekkend album Colfax, genoemd naar de belangrijke doorgangsweg in Denver, Colorado.  Het album heeft een heerlijk dromerige nachtsfeertje. The Delines openen met de eerste track van het album getiteld Calling In.

Dat is een van de prijsnummers van Colfax en uitermate geschikt voor de ingetogen smachtende stem van Amy Boone. Het enige dat vanavond ontbreekt zijn die heerlijke atmosferische  steelklanken van Tucker Jackson. Het titelnummer Colfax is ook zo’n pareltje. Het gaat over een vrouw die op zoek is naar haar broer, een Afghanistan-veteraan, die de weg kwijt is. Er worden ook een aantal nieuwe nummers gespeeld als Rudy en I Ain’t Going Back. Absoluut hoogtepunt is de schitterende uitvoering van The Oil Rigs At Night, waarin Amy Boone nog eens bewijst een voortreffelijke zangeres te zijn. Deze wonderschone muziek zou deze avond niet meer worden overtroffen.

aureliaIn de spiegelzaal  speelt een leuk trio uit België.  Aurélia  (zie foto) bestaat uit Aurélie Dorzée (viool), gitarist Tom Theuns en een percussionist. Zij spelen vooral werk van hun album La Création Du Monde. Hun muziek wordt treffend omschreven als avantgardistische folk waarbij geïmproviseerde  muziek en klassiek samenvloeien in een dadaïstische performance. Ja deze avontuurlijke wereldmuziek klinkt een beetje wereldvreemd. De grillige vocalen van Aurélie zijn bijzonder in combinatie met de West Afrikaanse trance.

sharon van ettenDe introspectieve indie folk van Sharon van Etten (zie foto) klinkt fraai in de monumentale zaal van de Koninklijke Schouwburg.  Op haar laatste album Are We There gunt deze zangeres de luisteraar een inkijkje op haar liefdesleven.  Met liedjes als I Love You But I’m Lost en  Your Love Is Killing Me wordt haar liefdespijn de zaal in geslingerd. Gelukkig kan deze Amerikaanse doemdenkster af en toe nog lachen.

Er staat een flinke rij wachtenden voor de zaal waar de ex-Sonic Youth zanger/gitarist Thurston Moore aan het spelen is. Ik ga daarom maar terug naar de Royal, waar Daryll-Ann (zie foto) zijn opwachting maakt. Het is een van de laatste shows van hun reünie-toer. daryll ann25 jaar na hun oprichting staat de Nederlandse band weer in de originele bezetting op het podium.  Zij beginnen eerst met een akoestische set, waarbij alleen Anne Soldaat en de gebroeders Paulusma aanwezig zijn.  Dan blijkt eens te meer dat de fantastische vocalen nog altijd intact zijn. Daarna wordt het trio aangevuld met de twee Jeroenen. Het vervolg klinkt nogal plichtmatig.

Dus probeer ik nog een gedeelte mee te pakken van een nieuwe band Horse Thief (zie foto). Deze tegenwoordig vanuit Oklahoma City opererende  band (oorspronkelijk uit Denton, Texas)  speelt hun laatste concert van hun uitgebreide tournee.  Zij hebben er duidelijk zin in. De muziek van hun debuutalbum Fear In Bliss is heel toegankelijk. Prachtige subtiele melodieuze nummers komen voorbij als Devil, I Don’t Mind en Little Dust. Frontman Cameron Neal zingt heel horse thief 2gedreven en neemt de rest van het stel op sleeptouw. Van deze muziek wordt je lekker vrolijk.

In de Spiegelzaal speelde ook nog Greylag (zie foto). Een band uit Portland die op het ogenblik flink gehypet wordt. Het was er dan ook barstensvol. Er werd keihard gespeeld en de Spiegelzaal  kreeg het zwaar te verduren. Ik heb het maar gelaten zoals het was. Met de vrolijke klanken van Horse Thief in mijn hoofd reed ik tevreden met mijn fiets naar huis.

Paul Jonker Auteur