Crossing Border verrassend uniek met Vashti Bunyan

josie adamsHet is niet best weer om op de fiets naar het Crossing Border Festival te gaan. Ik doe het uiteindelijk toch en betreed de Koninklijke Schouwburg met sompige schoenen.  In de prachtige, warme zaal The Royal voel ik mij al gauw op mijn gemak. Arc Iris doet de aftrap, nadat Burgemeester Van Aartsen met veel poeha een openingsspeech houdt, waarin hij aangeeft dat Crossing Border het festival is waarop Den Haag heel trots is. Arc Iris is de band van Josie Adams (zie foto)die na 6  actieve jaren bij  de groep The Low Anthem een nieuwe weg is ingegaan.  Het titelloze album dat dit jaar verscheen, deed mij niet zo veel, maar ik had hoop dat Arc Iris met een live optreden mij op andere gedachten zou brengen. Josie heeft een vreemd gouden Barbarella achtig ‘ruimtepak’ aan.  De dromerige indie-folk pop klinkt mooi in de grote zaal. Maar het concert heeft een te groot kabbelgehalte. Al zijn er leuke  uitschieters als het jazzy Singin’ so sweetly en de ‘snuifsong’  Powder Train.

Helemaal boven  in de schouwburg pak ik een gedeelte mee van het optreden van Beginners.  Het is de groep  rondom  violiste Susanne Linssen (ex-Awkward I), aangevuld met onder meer  ex-Ceasar drumster Marit de Loos en gitarist Maarten Kooijman (Johan).  Lekkere vrolijke muziek spelen zij zoals de heerlijke meezinger September Sunburn  en het vioolrijke The Strike.

trampled by turtles1crossing border 1 053Het is goed vol in het dampige The Raven, waar Trampled By Turtles (zie foto) een energieke set met trash-grass speelt. Ik had nog nooit van deze band uit Duluth, Minnesota  gehoord. Een groep die al meer dan 11 jaar bestaat en reeds 8 albums heeft geproduceerd. Het vijftal met gitaar, banjo, mandoline, fiddle en staande bas doet mij veel denken aan de muziek van Old Crow Medicine Show. De groep opent met het sfeerrijke titelnummer van hun laatste cd Wild Animals. Het nummer Come Back Home klinkt ook geweldig. De prachtige harmonieuze zang met in de hoofdrol leadzanger Dave Simonett zijn een lust voor het oor. Het hoogtepunt van deze avond.

Onderweg naar de volgende show zag ik nog een glimp van de AKO-literatuurprijswinnaar Stefan Hertmans die voorlas uit zijn boek Oorlog en terpentijn, waarbij hij ondersteuning kreeg van accordeonist Oleg Lysenko en beeldhouwer/tekenaar Koenraad  Tinel. Een prachtig voorbeeld van samenwerkende vakdisciplines.

Intergalactic Lovers spelen  een enthousiaste set in het kleine zaaltje Heaven. Het Vlaamse viertal  heeft in Lara Chedraoui een geweldige frontvrouw, die zich energiek in de vrolijke gitaarpopliedjes gooit. Ik pak een aantal nummers mee zoals het pakkende Nothern Road en het ontroerende Delay.

my darling clementinecrossing border 1 092In de spiegeltent vind ik een mooi rustpunt met het optreden van My Darling Clementine (zie foto)Dit echtpaar bestaande uit Michael Weston King en Lou Dalgleish zingt ouderwetse country-smartlappen a la Tammy Wynette en George Jones. Hun smartelijke romantische duetten  vormden de inspiratiebron voor misdaadschrijver Mark Billingham om hierover een verhaal te schrijven. Dat verhaal  (The Other Half) over een serveerster in Memphis wordt door de pubrocker Graham Parker voor gelezen. Tussendoor zingt  My Darling Clementine prachtige liedjes als This Love Is Hanging By A Thread en I’m Coming Back To Memphis.

vashti bunyanHeel bijzonder is het exclusieve optreden van de folkzangeres  Vashty Bunyan (zie foto) Waarschijnlijk  het enige concert dat zij ooit in Nederland heeft gegeven. In 1970 werd zij een cultheld door haar debuutalbum Just Another Diamond Day, dat in 2000 opnieuw werd uitgebracht.  Dit leidde tot een herontdekking van deze folklegende. Er volgde zelfs een 2e album in 2005 en dit jaar zelfs haar derde en waarschijnlijk laatste album Heartleap. Vashty heeft namelijk aangegeven haar muzikale loopbaan te beëindigen. Deze avond wordt Bunyan begeleid door de gitarist Gareth Dickson.  Zij zingt oude nummers als Diamond Day, haar meest bekende song Two Trains  en I’d Like To Walk Around In Your Mind. Het is uiterst breekbare muziek, die af en toe wordt verstoord door het rumoer dat ontstaat als de deur van de zaal open gaat. De zeer ijle stem van Vashty wordt versterkt met veel echo. Dat doet vreemd aan , maar het heeft ook iets betoverends.  Van haar nieuwe album krijgt de liefhebber onder meer Heartleap, Across The Waters en Here te horen. Een uniek optreden kan  Crossing Border toevoegen aan de al lange lijst van belangwekkende concerten.

low roarHet is moeilijk te kiezen uit het laatste blok aan muzikanten. Eerst zie ik een gedeelte van Low Roar (zie foto) Dat is de band van  de Amerikaanse muzikant Ryan Karazija, die tegenwoordig in Ijsland woont. Zijn tweede album 0 is indrukwekkend. Sfeerrijk en vreemd aandoende ambient-muziek met door elektronica en geloopte samples. De lonesome sound in de zaal Heaven klinkt indrukwekkend, maar ik wil ook nog even iets zien van de geweldige troubadour Stu Larsen. Deze jonge Australische globe trotter maakte onlangs een fraai album getiteld Vagebond.  In de spiegelzaal zingt hij in zijn eentje. Larsen beschikt over een prachtige stem.  Hij vraagt het publiek mee te zingen met het nummer Some Kind Of Gypsy. Het is een sympathieke performer, maar het duurt te kort om er een echt goed oordeel over te vormen, want in de grote zaal  wacht Tweedy al geruime tijd op mijn komst.  Jeff Tweedy staat op dat moment alleen op het podium en speelt prachtige songs als I Am Trying To Break Your Heart, Jesus Etc. en Born Alone. Dan komt de band (met onder meer zoon Spencer op de drums) nog voor de finale. Met het pittige Give Back The Key To My Heart beëindigt mijn heerlijk avondje Crossing Border met heel veel  verschillende soorten muziek.

Paul Jonker Auteur