Sid Griffin, The Trick Is To Breathe

Sid Griffin, The Trick Is To BreatheCalifornia, eerste helft van de jaren tachtig. De muziek die The Long Ryders (met Sid Griffin, Stephen McCarthy) en True West (met Russ Tolman, Sean O’Brien en later Gavin Blair) speelden, werd toen gemakshalve nog ‘No Depression Country’ genoemd. Inmiddels zou bezig baasje Sid een interessante auto-biografie over zijn vele activiteiten kunnen schrijven! Na The Long Ryders volgden The Coal Porters, die transformeerden van een countryrock band tot een alternatieve bluegrass formatie. Er was een modern uitstapje met Western Electric en tribute-concerten voor Gram Parsons en Chris Hillman vonden plaats. Twee solo-albums en een verzameling live-opnamen verschenen tussendoor.

Sid volgde zijn verliefde hart en verhuisde van Los Angeles naar London, schreef boeken, vele artikelen voor muziektijdschriften en liner notes voor talloze CD’s, hij presenteerde radioprogramma’s en een televisie-documentaire. Ik vergeet toch niks te vermelden? Ja, hij maakt ook nog tijd vrij voor zijn gezin, vandaar dat hij FaceBook links laat liggen, anders komt hij nooit meer achter de computer vandaan!

In februari van dit jaar vertrok Sid Griffin naar Nashville om zijn nieuwe album op te nemen in de studio van Thomm Lutz. Hij was gewend om veel dingen zélf te doen, maar dat hoefde deze keer niet. Thomm had al een aantal uitstekende muzikanten ingehuurd: Sierra Hull (mandoline), Justin Moses (banjo, fiddle, dobro), Mark Fain (‘doghouse bass’) en Paul Griffith (drums, percussie). De gitaarpartijen werden door Sid en Thomm gespeeld. Daar had dit gelegenheidscollectief vier redelijk ontspannen dagen voor nodig.

Natuurlijk kan alleen geniaal brein Sid aankomen met een titel als “Elvis Presley Calls His Mother After The Ed Sullivan Show”. Hij liet zich verder inspireren door de levensverhalen van Bobbie Gentry en Jimmie Rodgers – The Singing Brakeman. “Everywhere” (samenwerking met Greg Trooper in 1992) werd afgestoft en “Get Together” is een door Dino Valenti geschreven meezinger. “Front Porch Fandango” blijkt een kort instrumentaaltje te zijn en “Punk Rock Club” een gedicht. “Circle Bar” is een nooit gebruikte song, die Sid eind jaren negentig voor een reünie van The Long Ryders schreef. Die reünie vond pas in 2004 plaats, maar deze bloedmooie ode aan een inmiddels overleden vriendin uit New Orleans is voor mij het hoogtepunt van dit luxe, met veel foto’s uitgevoerde album.

Ik ben dus helemaal blij! Nog één wens over: ik zou graag weer eens willen lunchen en lachen met Sid! Dat kleine zaakje – in die zijstraat van Bond Street? (Prima Records)

Johanna Bodde Auteur