Stevie Agnew, Wreckin’ Yard

Stevie Agnew, Wreckin' YardStevie Agnew is een Schot uit Dunfermline, die op zijn eerste album Wreckin’Yard verrassend voor de dag komt met een dozijn prachtige americana-liedjes. Hij is volgens eigen zeggen een groot fan van Springsteen. Misschien dat hij daarom zo Amerikaans klinkt, al blijven de liedjes knap buiten de invloedsfeer van The Boss. Stevie Agnew, zoon van Nazareth’s bassist Pete Agnew, schreef de pakkende, vlotte melodieën, drummer Chris Smith de persoonlijke en sociaal bewogen teksten. Hun samenwerking leidde tot een fraai organisch werkstuk, dat ook nog eens uitblinkt in verscheidenheid aan songs doordat invloeden uit folk, country en (rhythm)blues fraai worden verbonden aan een doorgaans laidback tempo. Het eindresultaat mag er zijn: verfijnde melodieën, smaakvolle instrumentaties en subtiele ritmes vergezellen het sonore, warme stemgeluid van Agnew. Naast alleskunner Smith (ook piano, productie, engineering, artwork) beschikte Agnew over een arsenaal uitstekende semiakoestische begeleiders op dobro, pedal steel, elektrische gitaar, bas (door broer Chris), banjo, piano, dulcitone en een handvol achtergrondvocalisten, onder wie pa Pete en zangeres Kirsten Adamson, wier bibberende meisjesstem veel weg heeft van Dolly Parton in vroeger tijden. Met Agnew geeft ze een paar prachtige ‘hoge school’ duetten ten beste.

Met terugwerkende kracht vind ik Wreckin’ Yard een van de beste singer-songwriter albums van 2013. Niettemin ontbrak een top10 notering in mijn eindlijst. Bij nadere beluistering had dat wel had gemoeten. Postuum dan maar. (Skimmin’ Stone Records)