Mason Jennings, Always Been (Bo Ramsey 2)

Mason Jennings, Always BeenZo af en toe bekijk ik de werken van de machtige Bo Ramsey. Gitarist extraordinaire. Producer van Greg Brown, Iris DeMent, Pieta Brown, Dave Moore, Lucinda Williams, The Pines, John Statz en Charlie Parr. Schepper van het eigen oeuvre van bluesy snaarfluisteringen en heeszangen.

Zo ook onlangs. Om te ontdekken dat hij Always Been van Mason Jennings heeft geproduceerd. En dat, vrienden van ons Café of dorstigen van elders binnenwaaiend zonder intentie, is een buitengewoon goede plaat.

David Mansfield doet mee (The Alpha Band, long ago, wat ik u brom!). En Pieta Brown, Chad Cromwell (Neil Young) en Iris DeMent. Zij, de laatste, zingt met Jennings het op het eerste gehoor al te kleffe Instrument. Hier wordt overduidelijk verwezen naar het Opperwezen dat als het ware van zich doet spreken door des zangers kunsten. Maar zie, een paar keer luisteren en de knulligheid verdwijnt: Instrument blijkt een even ontroerend als innemend mooi liedje. Ach, krijgt niet alles wat mevrouw DeMent zingt krijgt kleur en glans?!

Feitelijk is de beschouwing van Instrument karakteristiek voor het gehele Always Been. Dit elfde album van de singer-songwriter uit Minneapolis wekt aanvankelijk sympathie en een zeker enthousiasme. Niemand zal er echter nog over naar huis schrijven. Maar zie! Langzaam maar zeker pakken de liedjes de luisteraar in. Melodie na melodie blijkt te beklijven. Neem nu Wilderness. Op een bedje van country, aangelengd met een viool van Mansfield, bloeit het op. Ach, geldt voor de andere liedjes niet hetzelfde? Al is dan de country vervangen door countrygospel op z’n Staple Singers zoals in Witness en speelt de slide van Ramsey soms een even onmiskenbare als onmisbare rol. Always Been behoort tot de mooiste platen van het afgelopen jaar. (Stats and Brackets)

Wim Boluijt Author