Mike Mangione & The Union, Red-Winged Blackbird Man (Bo Ramsey 1)

Mike Mangione & The UnionZo af en toe bekijk ik de werken van de machtige Bo Ramsey. Gitarist extraordinaire. Producer van Greg Brown, Iris DeMent, Pieta Brown, Dave Moore, Lucinda Williams, The Pines, John Statz en Charlie Parr. Schepper van het eigen oeuvre van bluesy snaarfluisteringen en heeszangen.

Zo ook onlangs. Om te ontdekken dat hij Red-Winged Blackbird Man van Mike Mangione & The Union heeft geproduceerd. En dat, vrienden van ons Café of dorstigen van elders binnenwaaiend zonder intentie, is een buitengewoon goede plaat.

Denkt u aan The Lone Bellow. Die overgave. Mangione zingt met het hart op de tong: alles klopt. Uiteindelijk ook bij de luisteraar. Door de grote authenticiteit die dit werk en deze band aankleeft (ze klinken alsof ze gisteren nog in bergen van onbestemde aard woonden en werkten), weet het moeiteloos het gematigd populisme van Mumford & Sons (foei T-Bone Burnett, vroeger wist u altijd de krenten uit de pap te vissen, tegenwoordig papt u krenterig met de vissen aan) en Fleet Foxes te omzeilen.

Meer folk dus dan altcountry. Minder blues dan orchestraliteit. En toch, nergens over de top meneertje. De mensen die de liedjes bevolken lijken zo uit die van Springsteen te zijn gewandeld (wij lazen het bij een andere beschouwer, hoe treffend geformuleerd!). Fraai ook, die viool. Om nog maar te zwijgen van de soms door merg en been gaande elektrische gitaar, die, opmerkelijk genoeg, toch nergens de hoofdrol opeist. Eigenlijk is dat de conclusie: dit zestal tilt elkaar op en gooit hoge ogen. Red-Winged Blackbird Man behoort tot de mooiste platen van het afgelopen jaar. (Rodzinka Records)

Wim Boluijt Auteur