Todd Thibaud, Waterfall

Todd Thibaud, WaterfallWaterfall, Todd Thibaud’s zesde studio release, is weer een echt bandplaat geworden. Hoewel de uit Boston afkomstige als singer-songwriter de wereld doorgaat, heb ik hem nog nooit, op zijn solo studioplaten, kunnen betrappen op dat specifieke troubadour geluid. Todd Thibaud is wat dat betreft een wolf in schaapskleren, als ik het zo mag uitdrukken.

Ook op Waterfall deukt Thibaud iedere deuk in je auto van binnenuit uit. De soms stevig dampende elektrische ondefinieerbaar rock songs deden hun werk prima op de snelweg van Eindhoven naar Antwerpen. Diegene die deze rit al eens gereden hebben weten waar ik het over heb. Mijn zuinige dieseltje pruttelt daarnaast ook nog eens behoorlijk maar Thibaud’s roots rockende popmuziek hield moeiteloos stand. Samen met zijn vaste zeer muzikale muziekmaatjes Thomas Juliano op gitaren, Sean Staples (mandoline), en drummer Pete Caldes klinkt Waterfall bijna compleet. Bijna compleet omdat Thibaud dit keer ook wat koperinstrumenten aan zijn unieke formule toevoegt. Paul Ahistrand op bariton en tenorsax en Scott Aruda op trompet leveren een formidabele bijdrage in een aantal nummers. Nergens overdreven maar daar waar het past en niet te basaal overkomt. Luister maar eens naar de puike tracks Hallow en Stranger.

De erg fraaie gearrangeerde plaat werd overigens niet door de eerste de beste geproduceerd. Ed Valauskas, die je misschien zult kennen van Eli “Paperboy” Reed of Juliana Hatfield, domineert maar Thibaud heeft de touwtjes duidelijk in zelf in handen gehad. Todd Thibaud’s Waterfall is misschien wel niet zijn meest muzikaal afwisselendste plaat, maar zeker wel zijn meest gewaagde.

Jan Janssen Author