Ane Brun harmonieuze professional

Niet helemaal mijn ding, een Ane Brun live concert bezoeken. Tijdens een nachtelijk elektronisch kroegpraatje wist onze Paul mij echter te overtuigen om toch maar eens een kijkje te gaan nemen. Podium Roepaen wilde extra flair geven aan de opening van het nieuwe buitenpodium. Programmeur Chris Tangelder wist Ane Brun te daarvoor strikken, net voordat ze het hoofdpodium van het Lowlands Festival zou beklimmen.

Bij aankomst was ik niet alleen als trouwe bezoeker maar ook als “hidden wheel” achter in het geheel, apentrots op wat het Roepaen crew, voor elkaar gebokst had. Zes jaar geleden deden wij het samen in het klein tijdens het Roots @ Roepaen Festival. Tijd vliegt en de Roepaen organisatie heeft niet op s’en luie krent gezeten. Een reusachtig doorkijk podium overtrekt bijna de gehele binnenplaats van het majestueuze kloostercomplex. Ook Ane Brun moet, vanaf het podium, een weergaloos uitzicht hebben gehad. De lang uitgestrekte kloostermuren, wuivende dik begroeide bomen, versiert met knal oranje lampionnen maakten zichtbaar indruk op haar als ze voor de enorme menigte treedt.

Brun show voltrok zich in een soort van sound wave zoals ik die van Peter Gabriel al eens gezien heb. Toeval wil dat Brun, twee jaar geleden, als achtergrondzangeres fungeerde tijdens Gabriel’s toer door Amerika. Kennelijk heeft Brun daar veel van opgestoken en ontwikkelde ze, op haar eigenzinnige manier, een prachtige geoliede show. Dubbel uitgeruste percussie, met volgens mij Thus:Owls drummer Ola Hultgren achter één van de drumkits, kroop de show langzaam maar zeker onder mijn huid. Brun, “het is fantastisch om hier weer te mogen optreden. Heb vanmiddag een duik genomen in de rivier De Niers. Het was een voorrecht” Brun bedoelde het als een compliment aan het adres van tegendraadse muziekprogrammering die Podium Roepaen er al jaren op nahoud en nu zo langzamerhand zo groot maakt. Brun weet dit want ze stond er vijf jaar geleden al en nu dus voor de derde keer.

Brun speelt nagenoeg alle nummers van haar laatste CD “It All Starts With One” maar er passeerden ook nummers als I Won’t Believe, Both My Hands en Rubber & Soul, die allen terug te vinden zijn op haar vorige albums. Dat Brun haar afkomst niet en volgens mij ook nooit zal verloochenen bewijst ze met de Noorse traditional Du Gråter Så Store Tåra, dat ze in een Noors dialect zingt. Brun word twee keer door de enthousiaste menigte terug geroepen. Zonder ook maar een moment van twijfel zie je dat Brun uitgegroeid is tot een leider. Een knikje, een knipoog zijn voldoende om een strak geïmproviseerde toegift van ruim driekwartier neer te zetten.

Natuur en temperatuur waren in perfecte balans. Ane Brun voelde zich, zowel letterlijk als figuurlijk, als een vis in het water. Optimaal gemotiveerd presenteerde Brun zich als een moedergodin van het water. Kraak helder geluid, de harmonieus speels opgezette lichtshow en de publieke sfeer verheven dit fantastische schouwspel tot een unieke Podium Roepaen ervaring met toekomstperspectief.

Jan Janssen Author