SXSW 2012 Grandioze showcase Folk Alliance

Het is een mooie zonnige dag en het aanbod van muziek is deze zaterdag overweldigend. In het Mexicaanse restaurant Jovita’s organiseert Twangfest een mooie muziekdag vol aansprekende acts uit de Americana-wereld. Op South Congress stikt het op zaterdag van de activiteiten. Je loopt daar van het ene podium naar het andere, waarbij het koffiehuis Jo’s de meest grote namen op het affiche heeft staan. Bij het Bob Bullock Texas State History Museum spelen de Texas Tornadoes, die de opening van de fantastische expositie Texas Music Roadtrip van een muzikaal en feestelijk tintje voorzien. Deze tentoonstelling geeft een prachtige impressie van de rijke en veelzijdige muziekgeschiedenis van Texas en nog te zien tot 14 oktober 2012. Ja en dan is het ook nog St. Patricks Day. Iedereen loopt in het groen en stopt zich vol met (groen) bier. Na rijp beraad heb ik besloten om naar het restaurant Threadgills te gaan. Hier organiseert Folk Alliance International een schitterende muziekparty. Ik ben er al vroeg want ik wil Joe King Carrasco zien. Helaas mis ik net het optreden van The dB’s, die in hun originele bezetting (o.a. Peter Holsapple en Chris Stamey) aanwezig waren.

Joe King Carrasco, The King of Tex-Mex Rock n Roll werd dit jaar op SXSW in het zonnetje gezet. Hij werd geëerd met een Lifetime Achievement Award door the Texas Music Academy en daarnaast werd hij voor de tweede keer toegevoegd aan The Austin Music Hall of Fame. Dit keer als Joe King Carrasco and The Crowns, de band waarmee hij in 1979 startte. Vorig jaar heeft hij deze groep in de originele bezetting weer nieuw leven ingeblazen. Onlangs verscheen “Que Wow”, een album vol swingende en tropische klanken. Carrasco’s muziek met een mix van cumbia, reggae en Tex Mex, swingt als een tierelier en vanaf de eerste noot had hij het publiek in zijn greep. Hoogtepunt was de lange uitvoering van het klassiekertje 96 Tears van Question Mark and The Mysterians uit 1966.

Doordat ik de hele set van Joe King Carrasco uitzat vergat ik in mijn enthousiasme het concert dat Joe Farris binnen gaf voor de internetsite Music Fog. Daar baalde ik stevig van want deze troubadour met zijn geweldige gospelklanken had ik graag even meegepakt. Farewell Drifters speelde vooral materiaal van hun nieuwste album Echo Boom. Deze Amerikaanse band is geïnspireerd door de ‘mellow’ California sound uit de 60’er jaren. Het klonk mij wat te braafjes, maar de meestemmige zang is bijzonder fraai en de melodieuze popliedjes zijn zondermeer rijk aan mooie teksten. Ooit van The Dunwells gehoord? Tsjonge, wat een sensatie! Deze jonge Engelse band uit Leeds debuteerde onlangs met Blind Sighted Faith. Het vijftal is helemaal lijp van Amerika en hun debuut namen ze zelfs in Willie Nelson’s Pedernale’s Studio op. De meerstemmige zang (alle 5!) is het handelsmerk van The Dunwells. Hun eerste Amerikaanse toer met SXSW en Folkalliance (in Memphis) als belangrijkste pijlers is een groot succes. De muziek leunt dicht tegen The Eagles, CSN&Y en Fleet Foxes, maar zij hebben toch een heel eigen en fris geluid. De liedjes als In The Moment en Oh Lord zitten knap in elkaar. Als deze band niet groot wordt dan weet ik het niet meer.

Anais Mitchell is zo’n muzikant, waarvan je moet houden. Ik koester thuis het voortreffelijke album Hadestown, een folk opera dat Jan Janssen in 2010 nogal terecht hypte. Nu ligt er Young Man in America op de planken en Anais met haar band kwam dit album promoten. Haar muziek lijkt vooral op die andere eigenzinnige dame Joanna Newson. Haar klagende stem stuit velen tegen de borst en de muziekarrangementen zijn ook niet gemakkelijk te noemen. Kortom dit is echte luistermuziek voor de liefhebber en ik ben blij dat ik haar nu op het podium heb zien spelen. De inhoudrijke liedjes over relaties tussen generaties, de dood, materialisme en de zin van het leven zijn ijzersterk. De mooiste song was Shepherd. Een lied gebaseerd op een verhaal (The Souls of Lambs) dat haar vader Don Mitchell schreef.

De singersongwriter Joe Pug speelde een set met vooral materiaal van zijn nieuwe album The Great Despiser. Het zijn intelligente liedjes maar de muziek pakt mij niet zo erg. Joe Pug had nog wel een leuke verrassing in huis. Hij zong een duet met Harvey Thomas Young, de legendarische Austinse muzikant uit de negentiger jaren (Tex Thomas and His Dangling Wranglers).

John Fullbright kennen de meeste Nederlandse blues- en folk-liefhebbers wel dankzij de enthousiaste promotieactiviteiten van onze troubadour Ad van Meurs. Men kan hem typeren als een wonderkind, die alles in huis heeft om een hele grote te worden. Deze maand verschijnt het nieuwe album From The Ground Up van deze muzikant uit Oklahoma en in Austin werd dat al gevierd door de uitvoering van veel nieuw werk. Fullbright speelde in zijn eentje – gezeten achter een keyboard – een indrukwekkende set.

Op weg naar huis pikte ik nog een concert mee dat de 30 (!) jarige platenwinkel Waterloo Records organiseerde bij hun parkeerplaats. Ja, een gratis optreden van Chuck Prophet mag je niet laten lopen. Chuck was weer geweldig opdreef al had hij veel gedoe met de geluidsman over één van zijn microfoons. Veel nummers speelde hij van zijn nieuwe album Temple Beautiful, maar gelukkig had hij ook nog tijd voor een van mijn favoriete nummers Doubter (Out Of Jezus).

’s Avonds ben ik naar de officiële SXSW-Red House Records showcase in het oude statige hotel The Driskill gegaan. Als vanouds was het een kakofonie aan kermisgeluiden op 6th Street. Op deze avond van St Patricks Day was het zo mogelijk nog erger en het was een hele kunst om al die dronken mensen te ontwijken. Binnen was het gelukkig rustig en viel er te genieten van mooie luistermuziek. Eliza Gilkyson speelde in haar eentje een mooie set. Zij had het een beetje moeilijk met gitaar spelen, want een belangrijke nagel was die dag afgebroken. Nieuwe songs als Blue Moon Night en Death in Arkansas werden vol verve gezongen. Het publiek werd gevraagd of zij nog bepaalde nummers wilde horen. Een stortvloed aan verzoekjes daalde op het podium neer. De prachtige song Sanctuary was een van de hoogtepunten van dit intieme concert.

Carrie Elkin had nogal last van haar stem. Waarschijnlijk had deze singer-songwriter uit Austin te veel concerten gegeven tijdens SXSW. Carrie had weer een geweldige backing-band tot haar beschikking waarbij vooral de veelzijdige gitarist in positieve zin opviel. Veel indruk maakte Carrie met de uitvoering van Lift Up The Anchor. Aan het einde van de show werden vele vrienden van Carrie uitgenodigd ( o.a. Danny Schmidt en Nels Andrews) om de laatste song mee te zingen. Dat was een mooie finale, waarbij Carrie Elkin haar laatste restje geluid uit haar tere keel perste.

Onderweg naar huis pikte ik ook nog wat nummers mee van een nieuw interessant meiden-trio uit Austin The Carper Family, maar daarover leest u de volgende SXSW-aflevering meer. (Foto’s Paul Jonker)

Paul Jonker Author