SXSW 2012 Ladies Day en Drew Landry eindelijk live!

Na twee lange dagen vol muziek deed ik het deze dag wat rustiger aan. Op South Congress bij de ateliershop Yard Dog hield de platenmaatschappij Bloodshot Records haar jaarlijkse party. Ik was net op tijd voor een optreden van de honky tonker Wayne “The Train” Hancock. Het was er erg druk en je moest erg lang in de rij staan om een gratis biertje te bemachtigen. Maar daar kwam ik niet voor. Een optreden van Wayne Hancock is tegenwoordig schaars in Austin. Ik was dan ook blij om de opgewekte muzikant weer eens aan het werk te zien. Hij was wel lekker aan het klooien met zijn snaren, maar besloot uiteindelijk met 5 snaren het concert te volbrengen. Begeleid door een flink ‘slappende’ bassist en een gitarist speelde Wayne 5 nummers uit zijn repertoire waaronder zijn ‘hitje’ Thunderstorms And Neon Signs.

Daarna was het de beurt aan Lydia Loveless. Deze jonge zangeres uit de staat Ohio is nogal gehyped door de Engelse journalist John Conquest. Lydia speelde met haar band stevige up tempo country nummers met een flinke rock bite. De kleine dame heeft een pittige stem, maar de muziek was voor mij teveel van hetzelfde.

Ik vertrok hierna naar een andere plek op South Congress namelijk de parkeerplaats van de St. Vincent De Paul Store. Hier organiseerde het online platenhuis Lone Star Music uit New Braunsfeld een aantal optredens van minder bekende artiesten. Zo speelde Eric Hisaw met zijn band (met onder meer zijn vrouw Chrissy Flatt) een solide set met Texas Roadhouse Rock. Drew Landry was echter de muzikant waarvoor ik op deze plek was afgekomen. Na vele mislukte pogingen (er was altijd iets storends) zag ik hem dan eindelijk op het podium. Drew Landry zou je de Louisiaanse versie van wijlen Levon Helm kunnen noemen . Deze muzikant uit Lafayette speelt een broeierige mix van blues, country, soul en oude R & B. Hij maakte tot dusverre 3 albums en de laatste Sharecropper’s Whine is nu opgepikt door het Duitse Blue Rose Records label. Hopelijk brengt hem dat wat meer bekendheid in Europa, want deze muzikant verdient veel meer aandacht. Sharecropper’s Whine was oorspronkelijk bedoeld als soundtrack van de documentaire Last Man Standin, die helaas nooit officieel is uitgebracht. Op You Tube kunt u echter het meeste uit de film zien. Drew Landry is een begenadigd singersongriter, die prachtige (soms geëngageerde) liedjes schrijft. Als auteur van het flink geplugde liedje BP Blues kreeg hij onlangs enige naamsbekendheid. Drew Landry maakte met zijn optreden mijn droom waar. Een heerlijk concert en het zou zo mooi zijn als we hem hier eens aan het werk zouden mogen zien.

In de G&S Lounge stonden deze vrijdag alleen vrouwelijke muzikanten op het programma. In de ene zaal onder de hoede van John Conquest en in de andere zaal onder leiding van Sue Donahoe. Deze laatste dame is de schrijfster van het boek “Never Heard Of ‘Em”. In dit kleurrijke boek vol nostalgische foto’s geeft Donahoe een schets van haar ervaringen als eigenaar van de Austinse platenzaak Local Flavor en als promotor van ‘unsung heroes’ uit de rijke muziekscene van Austin. Ik zag er onder meer een prachtig optreden van LeeAnn Atherton in een verrassende samenstelling met bassist Julieann Banks en een geweldige gitarist Lauren Ellis, die onder meer Rita Coolidge in het verleden begeleidde. LeeAnn speelde onder andere de fraaie song “Change Of Heart”, waarmee zij vorig jaar een derde prijs won in de International Songwriting Competition in de categorie Blues. Vervolgens verraste Julieann Banks met een hartverwarmend solo-optreden. Ik wist niet dat deze dame – ooit geboren in Schreveport, Louisiana – zo’n geweldige zangeres was. Zij maakte in de negentiger jaren furore als zangeres in de band The Apaches Of Paris. Ondertussen speelden in de andere zaal acts als Lydia Loveless en Robyn Ludwick, maar daar was het geluid veel te hard afgesteld. Dus ik was vooral te vinden in de ‘akoestische’ zaal van Sue Donahoe.

Leti De La Vega is zo’n heerlijk enthousiaste dame dat ik haar wel in een doosje zou willen doen. Zij was het zonnetje van deze dag. De zangeres maakte ooit een aantal albums voor het Deep South Productions label. Het zijn veelal songs overgeleverd door haar muzikale familie. De liedjes (met Mexicaanse en Texaanse roots) werden vol passie gezongen.

Terri Hendrix nog altijd ondersteund door ‘good old’ Lloyd Maines speelde een enthousiaste set met vooral herkenbaar oud materiaal. Het was een genot om te zien hoe goed het duo na al die jaren op elkaar is ingespeeld. Helaas miste ik het optreden van Dayna Kurtz die een mooi intiem concert gaf samen met een violist. Slechts een nummer pakte ik mee na mijn ingelaste break om te eten. De grote verrassing van de dag was het optreden van Shaidri Alrich met haar vader Hank. Laatstgenoemde is een legendarische muzikant. Hij speelde immers in de psychedelische cult-rockbands Shiva’s Headband en Balcones Fault. Dochter Shaidri kreeg de muziek met de paplepel ingegoten. Op 6 jarige leeftijd won ze al een prijs als fiddler. Haar prachtige stem kwam onder meer tot ontwikkeling als zangeres bij een band, die Ierse muziek speelde. Shaidri maakte tot dusverre één album genaamd Carry Me Home, waarbij ze begeleid wordt door haar vader en Doug Harman. Dit album met een mix van bluegrass, oude traditionele country en folk bevat naast eigen werk covers van onder meer Peter Rowan en Utah Philips. Het optreden van Shaidri en Hank Alrich was het hoogtepunt van deze “Ladies Day”. De muziek deed mij een beetje denken aan een ander vader-dochter-duo uit het verleden namelijk Royce en Jeannie Kendall, maar dan wel een stuk levendiger en minder traditioneel. Kortom dit optreden was een mooie afsluiting van wederom een bevredigende SXSW-dag.

Paul Jonker Auteur