SXSW 2012 Indrukwekkend eerbetoon aan Woody Guthrie

Normalitaire ga ik de donderdagmiddag meestal naar Twangfest, maar Robbie Klanderman (Klanderman Promotion) die ik een lange tijd niet had gezien, nodigde mij uit om naar de New West Records Party te gaan. In het verleden werd deze party in de gezellige Club DeVille gehouden, maar het was er altijd zo verschrikkelijk druk. Dus ik meed de laatste tijd deze party. Nu in de patio van het restaurant Threadgills had men zeeën van ruimte en er waren twee podia. Binnen maakte Music Fog opnamen van vooral New West-muzikanten en buiten werd de echte party gehouden.

Bij binnenkomst werd ik opgevrolijkt door de pittige indie pop van Wild Moccasins (uit Houston). Eén van die nieuwe bandjes die door New West zijn gecontracteerd en nu een uitgebreide tournee door Europa maken. Zangeres Zahira Gutierrez viel op door haar energieke (springerige) performance.

Iets heel anders was de rustige luistermuziek van de jonge singersongwriter Max Gomez. Deze 23 jarige troubadour uit Taos, New Mexico zou wel eens een hele grote kunnen worden. Hij bestudeerde de oude bluesmuziek van Robert Johnson en Big Bill Broonzy. Daarnaast zijn Johnny Cash, Townes en Kris Kristofferson zijn grote helden. Gomez heeft een machtige warme stem, waarmee hij de luisteraar weet te ontroeren. Zijn liedjes als ‘Black and White’ en “If I Could Rule the World” getuigen van een messcherpe schrijverspen.

The Mastersons was het hoogtepunt van de New West Party. Het is de band rondom het echtpaar Eleanor Whitmore (o.a. werkzaam voor Regina Spektor en Kelly Willis) en Chris Masterson (o.a actief voor James Ingram en Son Volt). Eleanor leerde onder meer de fiddle-tunes van Texas Swing Master Johnny Gimble, terwijl gitarist Masterson als bluesmuzikant zijn loopbaan begon in Houston. Het duo werd geruggensteund door de zus van Eleanor, Bobbi Whitmore (bas) en een drummer. The Mastersons speelden nummers van hun debuut bij New West: Birds Fly South, dat deze maand op de markt verschijnt. Het is kleurrijke melodieuze popmuziek met vleugjes country, blues en folk. Voorts is de samenzang van Eleanor met haar man Chris een lust voor het oor. Beste lezers hou deze groep in de gaten.

Heel verrassend was het optreden van Buxton. Sergio Trevino is de voorman van deze populaire band in Houston. Hij speelde in zijn eentje een aantal ontroerende songs, die binnen werden opgenomen door Music Fog. Als troubadour maakte hij veel indruk met zijn gevoelige klagende stem. Geheel andere koek schotelde hij een uur later voor met zijn band Buxton. Toen zag men Trevino als een energieke rootsrocker. Buxton debuteerde onlangs bij New West met “Nothing Here Seems Strange”.

Een ander hoogtepunt was het korte akoestische optreden dat Ponderosa voor het internet-muziekprogramma Music Fog speelde. Fantastische meerstemmige zang in combinatie met virtuoos gitaarspel. Hoe dat ongeveer klinkt is te horen op Music Fog van het nummer “Heather”, dat vorig jaar werd opgenomen. Heerlijk die melancholieke stem van Kale Nash.

Rond 7 uur bereikte ik The Moody Theater om The Low Anthem, gevolgd door Alejandro Escovedo te zien. Toen bleek dat mijn SXSW-badge niet geldig was. Je moest een ticket hebben die onder de badgehouders was verloot. Een dag later hoorde ik pas dat Bruce Springsteen ook op het programma stond! Tsja, wat een teleurstelling! Maar… ik kreeg er wel iets heel moois voor terug, namelijk een fantastische muziekavond in St. David’s Bethell Church. Een 4 uren durende ‘Hootenanny’ met ongeveer 20 muzikale acts getiteld: The Grammy Museum’s Woody Guthrie Centennial Tribute. Bob Santelli (directeur van het Grammy Museum uit Los Angeles) en Woody’s dochter Norma Guthrie opende deze speciale avond om de 100e verjaardag van Woody te vieren. Het hele jaar zijn activiteiten gepland – ook in Europa – om de erfenis van deze legendarische folk-muzikant levend te houden. Garland Jeffreys was de eerste muzikant. Hij zong een onbekend werkje van Woody over Coney Island. Ruthie Foster maakte indruk met de uitvoering van Cotton Fields. Carrie Rodriguez bewerkte op een innovatieve, moderne manier “Ramblin’ Man”

De Mexicaanse zangeres Lila Downs bracht leven in de brouwerij. Haar medley van ‘Pastures of Plenty” en “This Land is Your Land” was de tropische verrassing van de avond. Ray Benson klonk heel ingetogen met “Oklahoma Hills”, terwijl Jimmy Lafave een verrassende rock-versie deed van “The Grand Coulee Dam”. Absoluut hoogtepunt was Michael Fracasso’s uitvoering van “1913 Massacre” Dit nummer nam hij ooit op voor het tribute-album “Pastures Of Plenty – An Austin Celebration Of Woody Guthrie”. De avond werd besloten met een sing-along van This Land is Your Land, waarbij alle artiesten op het podium verschenen met op de voorgrond Arlo Guthrie, de zoon dus van Woody die nog altijd als troubadour actief is.

Na zo’n spetterende tribute-show moet je eigenlijk naar huis om het nog eens flink op te snuiven. Maar in deze kerk was in een andere zaal nog meer te beleven, terwijl ook nog na de Woody tribute de Austinse jazz zangeres Kat Edmonson op het programma stond. Plants and Animals was een van de Canadese bands van de showcase van muzikanten uit Montreal, Quebec die in St. Davids Historic Sanctuary werd gehouden. Het viertal speelde pittige gitaarrock met creatieve ritme wisselingen. Daarna zou Patrick Watson als laatste optreden. Intussen was de zangeres Kat Edmonson begonnen met een zeer intiem jazz-concert. Zij had een geweldige band om haar heen. De kleine fragiele dame zong nummers van haar binnen kort te verschijnen tweede album. Het klonk voortreffelijk maar ik wilde wel het hele concert van Patrick Watson mee maken. Ik ben een grote fan van zijn creatieve, melodieuze popmuziek. Op het podium gaat Watson altijd als een gek te keer. Het lijkt wel of hij een kilo cocaïne heeft gesnoven, zo fanatiek is hij altijd bezig. Omringd door een fiddler, gitarist, bassist en drummer gaf Watson een heerlijk concert. Zijn fantastisch zangwerk ging gepaard met knappe tempowisselingen van een uitstekend functionerende band. Zoals gebruikelijk zong hij met zijn bandleden twee a capella gezongen nummers, waarbij hij tussen het publiek in de kerk stond. Het was een heerlijk slot van een daverende muziekdag. (Foto’s Paul Jonker)

Paul Jonker Auteur