SXSW 2012 Alabama Shakes maken Hype helemaal waar

Zoals gebruikelijk tijdens SXSW wemelt het van de party’s waar gratis muziek, bier en zelfs eten wordt aangeboden. Ik kies uiteindelijk voor een rustige plek, namelijk het beroemde restaurant Threadgill’s. Hier worden opnamen gemaakt door Music Fog, een organisatie die live-video’s maakt van Americana-muzikanten en die vervolgens op internet aanbiedt: www.musicfog.com. Steve Poltz is de eerste muzikant, die drie liedjes ten gehore brengt. Deze vrolijke troubadour uit San Diego, Californië is een echte crowd pleaser. Hij loopt met iedereen te dollen. Poltz zong onder meer een grappige song over zijn geboorteplaats Halifax, Nova Scotia. en het ‘weirde’ The Dalai Lama’s Agent. De volgende act Ray Wylie Hubbard staat ook bekend om zijn humor, zo speelde deze troubadour met het publiek met het steeds herhalen van de titel van zijn nieuwe album The Grifter’s Hymnal. Hij imponeerde onder meer met het donkere Bo Diddley achtige Coricidin Bottle (de fles die Duane Allman als eerste gebruikte om slide-gitaar te spelen). Dit liedje is al op Music Fog te zien. Reckless Kelly is een band die je niet vaak meer in Austin kan zien. Ongeveer 15 jaar geleden kozen zij – nog ‘broekies’ van rond de 17 jaar – Austin als thuisbasis. Sindsdien is het hard gegaan met deze rootsband. Het was dan ook een genot om dit drietal (normalitaire 5) weer eens aan het werk te zien. Aan het eind speelden zij nog een Iers aandoende track om alvast in de stemming te komen voor St Patricks Day, die op de SXSW-zaterdag gevierd werd.

Toen was het tijd om te verkassen naar Dogwood voor de jaarlijkse Guitartown/Conqueroo Kickoff Party. Ik miste helaas het optreden van The dB’s, de melodieuze power popband met onder meer Chris Staimey en Peter Holsapple, die in de originele bezetting speelde. Maar de ruige rootsrock van Jon Dee Graham, die enigszins geblesseerd was, was ook niet te versmaden. Echter ik kwam vooral om Ruthie Foster weer eens te zien. De Texaanse soulzangeres had tijdens SXSW een druk programma, teneinde haar nieuwe album Let It Burn te promoten. Hoogtepunt was toch weer het fenomenaal gezongen gospelnummer Travelling Shoes. Haar band bestaat tegenwoordig uit oudgedienden uit de blues en gospelwereld van Houston namelijk bassiste Tanya Richardson en de vrouwelijke drummer Samantha Banks.

Tegen de avond bracht ik een bezoek aan Evangeline Cafe om Louis Cowboy Johnson te zien. Het was een tip van Fred Schmale, die ik later dan ook in het restaurant tegen kwam. Het was er erg druk. Niet echt een plek om de luisterliedjes van Johnson te horen. Deze troubadour die onder meer bekendheid kreeg als vertolker van liedjes van Mickey Newbury (zijn debuut uit 2004: A Grain Of Sand) werd begeleid door de oude gitarist van Tom Russell namelijk Andrew Hardin. Ondanks het vele lawaai van het etende publiek genoot ik toch van het concert. Louis Cowboy Johnson heeft een mooie warme stem en vooral de twee covers die hij zong van Jesse Winchester waren het bezoek dubbel en dwars waard. Nu moet ik nog een keer zijn laatste album Old Friend zien te scoren.

Ja en toen was het tijd voor de grote Hype van deze SXSW-editie: Alabama Shakes. Met 6 optredens binnen 3 dagen ontkom je niet aan de groep rondom zangeres Brittany Howard. Het viertal aangevuld met de keyboardspeler Ben Tanner speelde vanaf de eerste noot een gewonnen wedstrijd in Stubb’s. Brittany Howard heeft een stem waar je niet om heen kunt. Zij stort zich helemaal in haar songs en is wellicht het beste te vergelijken als de vrouwelijke versie van de blanke soulzanger Eddie Hinton. De muziek van Alabama Sheiks heeft veel weg van die andere fantastische band uit Alabama: Drive-By Truckers. Hun debuutalbum moet nog verschijnen (gepland op 10 april) maar de groep is nu al; razend populaire getuige de vele uitverkochte concerten van de laatste tijd. Het Paradiso-concert in april is ook al uitverkocht. Hoogtepunten in Stubb’s waren vooral Rise To The Sun, de single Hold On en de gevoelige ballade You Ain’t Alone.

Wat een heerlijke ontdekking was dit maar de koek was nog niet op. In Stubb’s stond nog een grote naam gepland, iets totaal anders dan de rauwe southern rock van Alabama Shakes. Het was de verfijnde, ‘arty’, orchestrale pop van Andrew Bird, die in Amerika behoorlijk populaire is. De muziek van zijn nieuwe album Break It Yourself klinkt behoorlijk mainstream, maar de muziek gebouwd rondom de viool, het gefluit, de xylofoon en de gitaar van Bird zit wel bijzonder knap in elkaar. Helaas speelde hij maar één oudere track van de CD’s die ik van hem heb. Toch was ik blij dat ik deze muzikant nu ook eens live aan het werk heb gezien.

Mijn laatste concert was de kakofonie van het enorme geluid dat de clubs (en de dronken mensen er om heen) produceerde op de uitgaansstraat 6th Street. Dit afschuwelijke kabaal tijdens mijn wandeling naar de auto vormde een ongewenst toetje op een uitermate geslaagde dag. (Foto’s Paul Jonker)

Paul Jonker Auteur