Nels Andrews, Scrimshaw

Nadat de Amerikaanse singer-songwriter en gitarist Nels Andrews opzien baarde met het weergaloze debuut Sunday Shoes in 2004 en het al even uitstekende Off Track Betting van 2008, is het na vier jaar van geduldig wachten met Scrimshaw weer helemaal raak. Een prachtalbum dat door elke serieuze muziekliefhebber, met het grootst mogelijke enthousiasme zou moeten worden begroet.

Zijn uitzonderlijke muzikaliteit zit ‘m vooral in het buitengewoon sfeervol en spannend inkleuren van eenvoudige songstructuren die, samen met de vloeiende melodieën en de soms licht ontregelende geluidseffecten, resulteren in negen waarlijk schitterende folksongs. Ingetogen, maar krachtig bezingt hij op Scrimshaw – als een ‘nieuwe’ James Taylor – het thema van walvisjagers die (volgens Wikipedia) in vroeger tijden uit verveling verhaaltjes graveerden in botten van potvissen en walrussen. Een apart en wat mij betreft niet bijster boeiend onderwerp, maar omlijst met deze geweldige muziek laat je je automatisch meevoeren. Het album is doortrokken van een heerlijk deinend ritme en louter een aaneenschakeling van prachtig samenhangende, dromerige, soms melancholiek stemmende klankkleuren.

Magnifiek opgenomen in New York, wederom aan de hand van de fantastische producer en multi-instrumentalist Todd Sickafoose (piano, pumporgel, bas) evenals een aantal oude bekenden van Off Track Betting: Adam Levy (elektrische gitaar), Brendon Seabrook (banjo, mandoline), Ben Perowsky (drums) Rich Hinman (pedal steel) en A.J. Roach (achtergrondzang). Topplaat.