Michael Kiwanuka, Home Again

De in Londen geboren, vierentwintigjarige singer-songwriter Michael Kiwanuka, stond vorig jaar plotseling in de Nederlandse schijnwerpers. Zijn singeltjes Tell Me A Tale en Home Again waren een voorbode van wat nu in de Nederlandse platenwinkels ligt. De tumult rondom deze jonge Engelsman heeft inmiddels grote vormen aangenomen. Om de spanning erin te houden laat ik even in het midden of dit terecht is of niet.

Al luistert naar Kiwanuka’s CD Home Again bemerk ik als snel dat het, muzikaal gezien, niet echt spectaculair klinkt allemaal. De Brits-Oegandese singer-songwriter laat de CD kraken en piepen. Zo krijg je het gevoel dat je naar een LP uit de jaren zestig zeventig zit te luisteren. Een en ander zou ook weleens de verdienste kunnen zijn van producer Paul Butler. De naam van deze iets of wat anonieme klasbak vond ik nog terug op een oude Chicken Shack LP. Kiwanuka’ soulvolle en gecontroleerd, donkere stemgeluid klinkt zo retro als de pest. Het roept bij mij herinneringen op naar artiesten als die van Al Green, Spooner Oldham en Big Joe Turner.

Home Again heeft een zekere spirituele, misschien wel religieuze bijtoon in nummers als I’m Getting Ready en Any Day Will Do Fine. In een liedje als I Won’t Lie nemen de strijkers, blazersarrangementen en roffelende pauken Phil Spector achtige vormen aan. Tekstdichterlijk had ik anno 2012 wat meer diepgang verwacht. Kiwanuka blijft op de vlakte en wijkt daarin zelden af.

Dan zou ik nog terugkomen op het gedruis rondom Michael Kiwanuka. Zover ik weet is dit, Michael Kiwanuka’s eerste plaat. Laat ik deze plaat dan toch ook maar omarmen. Zijn volgde plaat zou wat meer nummers met inhoud en zeggingskracht kunnen bevatten. Plato Mania bombardeerde Home Again, naar mijn gevoel, dan ook terecht als “NO RISK DISC”

Jan Janssen Auteur