Davie Lawson, Rags

Terwijl hij toch al twee platen voor het in Wageningen gehuisveste label Smoked Recordings op zijn naam heeft staan, frequent op Nederlandse podia te zien was en zelfs een tijdje in Amsterdam woonde, had ik nooit eerder gehoord van de Britse folkzanger Davie Lawson. Mogelijke verklaring voor diens anonimiteit is, dat ik al heel lang liever naar Amerikaanse dan naar Britse singer-songwriters luister. Ooit was dat trouwens andersom ten tijde van Nick Drake en John Martyn.

Welnu, een des te grotere verrassing is het dat ik keer op keer Rags in de cd-speler stop om naar negen fonkelende folksongs met een rockrandje te luisteren. Zonder behept te zijn met de emotionele topzwaarte van Drake of Martyn, zijn de songs doortrokken van een aangename melancholie die dit genre zo vanzelfsprekend aankleeft. Buiten dat, schitteren de liedjes door eenvoud, frisheid, melodische rijkdom, verrukkelijke semi-elektrische omlijsting en mooie dynamiek. Lawson beschikt over een prachtig expressief, en gevoelig stemgeluid (Tim Buckley schiet me vaak te binnen), zingt met grote overgave daarbij zichzelf begeleidend op akoestische gitaar en mondharmonica. Een stel fijne, uitstekende muzikanten op viool, mandoline, accordeon, piano, orgel elektrische gitaar, bas, drums en achtergrondzang, zorgt voor een uitermate sfeervolle inkleuring. Een oprecht, spontaan, ongecompliceerd en klasserijk album.