Baskery ontmaskeren zichzelf

Tjonge, jonge wat hadden wij ze graag op het Roots @ Roepaen Festival gehad. Ja, ja in 2006 stond de uit Zweden afkomstige blues, Southern rock meidenband Baskery al op ons verlanglijstje. De drie kei hard werkende zusjes Greta, Stella en Sunniva Bondesson hadden toen nog geen plaat uitgebracht. Een jaar later verscheen nog wel de EP “One Horse Down” maar die drie liedjes vonden op het debuutalbum “Fall Among Thieves” (2008) pas echte een plek. Onlangs verscheen hun twee CD “New Friends”. Timing is een vak, blijkt weer eens. De Baskery speelde twee keer in Nederland, Paradiso, Amsterdam en… je raad het al Podium Roepaen in Ottersum.

De hippe geklede diva’s beklimmen zelfverzekerde Roepaen’s het nachtclubpodium. De link naar David Lynch Twin Peaks wordt meteen gelegd om het ijs te breken. De Zweedse chica’s laten er geen gras over groeien en bevestigen meteen waarvoor ze bekend staan. Messcherp en op het randje van snoeihard smijten de meiden de fijne en goed gemixte up-beat country blues klangen, de goed gevulde zaal in. Stella’s strakke contrabas kicks, Sunniva tegendraadse en acrobatisch gitaarspel en het enorme speelplezier dat van multi-instrumentaliste Greta uitgaat, spreekt boekdelen. Ze zijn een prins tegen het lijf gelopen en een heleboel verkeert geklede mensen gezien. Wat is hier aan de hand, vraagt het drietal zich af. “It’s pre-carnival you are down south in the Netherlands” klinkt uit de zaal.

Dit trio produceert een professionele zeer gevarieerde show van pure rhythm, beat en blues. Baanbrekend in het roots genre maar zeker ook affiniteit heeft met de hedendaagse popmuziek stromingen. De meiden houden zich behoorlijk in. Dit om te voorkomen dat de nachtclub dichtgesmeerd wordt met een muur van geluid. “Detail luistert scherp in onze muziek”, laat Stella na afloop weten. Hoe dan ook de “high voltage, killbill, banjopunk en muddy country” leid er niet onder. De eigenzinnige melodieovergangen, tempowisselingen en zangprestaties zijn onkreukbaar. Wie CD’s van Baskery in huis heeft en bij dit live optreden is geweest zal moeten erkennen dat “what have, you get live”.

Overtuigend loopt het trio, na ruim negentig minuten, van het podium. Een toegift is dan vanzelfsprekend, maar… Als het trio zich laat ontvallen dat ze dit kunstukje nog wel eens een keer zou willen doen in de Roepaen kapel, grijpt Roepaen programmeur Chris Tangelder onmiddellijk in. “Why not? Let’s move the whole party upstairs and do the encore in the chapel”, stelt Tangelder voor. De dames ontkoppelen direct hun instrumenten en lopen gemoedelijk, met de hele meute, mee naar kapel. Daar ontpopt zich een waar climax. Zonder stekkers ontmaskeren de meiden zichzelf en laten zich van de klassieke folk kant zien. De zeer bijzonder zangharmonieën verstomde in een doodse stilte. De leegte en sprakeloosheid van het publiek duurt echter maar een fractie van een seconde. Daarna werd met veel respect en natuurlijk een staande ovatie afscheid genomen van een lekker stel non traditionalisten.

Jan Janssen Author