DeadMan, Take Up Your Mat & Walk

Zeer in mijn nopjes met het nog maar net verschenen album Live At The Saxon Pub van de Texaanse formatie Deadman, keek ik reikhalzend uit naar hun nieuwe studioalbum Take Up Your Mat and Walk. Edoch, een lichte teleurstelling bekroop me, omdat het songmateriaal in zijn geheel niet zo sterk en bovendien minder rootsier is, dan van de live-cd. Dat laatste is misschien te verklaren door het verschil in sfeer van de opnamelocaties: de inspirerende entourage van de Saxon Pub in Austin, versus de klinische atmosfeer van de studio. Illustratief hiervoor zijn de vier doublerende songs die op de live-cd met ziel en zaligheid worden uitgevoerd, maar in de studioversie dunner en gladder uitpakken.

De andere songs zijn mooi in hun eenvoud, maar koortsig word ik er zelden van. Het zijn meer pop- dan soulgeoriënteerde liedjes, al is de werkelijk schitterende ballade We All Need Love een uitzondering. In die song dwarrelt het orgelgeluid van The Band, dat het live album ook al zo fraai siert, prachtig neer en daarom mede dankzij zwoele blazers en hartverwarmende zang van componist, gitarist en frontman Steven Collins  als het onbetwiste hoogtepunt van de plaat mag worden aangemerkt. Countryrocksoul van het zuiverste water.

Take Up Your Mat and Walk heeft dus zo zijn magnifieke momenten, maar Live At The Saxon Pub bezit die van begin tot eind.