Neal Casal, Sweeten The Distance

Sommige debuutplaten zullen me altijd bijblijven. Fade Away Diamond Time uit 1995 van singer-songwriter Neil Casal is er zo eentje. Een kleine klassieker met geweldige melodieuze, breekbare folkrock liedjes, lekkere hooklines, knapperig elektrisch gitaarwerk, mild klagende zang en bovenal heel puur gebracht. Je zou denken, dé opmaat voor een glanzende carrière. Maar het liep anders, want vrijwel direct na de release werd hij gedumpt door de platenmaatschappij.

Tien jaar later vindt hij onderdak bij de The Cardinals, de band van Ryan Adams, waarin hij tot op de dag van vandaag fungeert als tweede gitarist en bijzanger. Niettemin bleef hij door de jaren heen met een zekere regelmaat redelijke tot goeie soloplaten afleveren die echter het hoogstaande niveau van zijn debuut – het moet gezegd – nooit meer zouden evenaren. Helaas vormt zijn tiende soloalbum Sweeten The Distance daarop geen uitzondering. Sterker nog, de meest passende kwalificatie is hooguit: ‘bij vlagen wel aardig’. Het mankeert aan pakkende songs, waarvan het merendeel ook nog eens inspiratieloos, zouteloos en ogenschijnlijk gemakzuchtig wordt uitgevoerd. Twaalf bijna constant in midtempo voortsukkelende ‘meer van dezelfde’ halfakoestische popliedjes van een wel erg zoet, zeurderig, voorspelbaar karakter en bovendien erg vlak gezongen. In plaats van een emotionele snaar, raakt hij de irritatiegrens.

Zijn werk voor broodheer Adams zal – naar ik aanneem – goed zijn voor de kost, maar leidt kennelijk ook tot een flinke stagnatie van zijn eigen muzikale ontwikkeling. Of is het toch een gebrek aan duurzaam talent? Hoe het ook zij: een spijtige constatering, over iemand die ik in de eerste periode van zijn loopbaan erg hoog had zitten